از مرجع عاليقدر جهان تشيع حضرت آية اللّه العظمى مرحوم حاج سيد محمد
حسينى شيرازى رحمهالله از آقاى سيد مهدى بلور فروش در كربلاء بدون واسطه چنين نقل
شده:
يك زن سنى از كردها كه ايام نوروز[1] به كربلاء مىآيند، نزد من آمد و از مغازه
مقدارى جنس خريد و گفت: من كسى را ندارم، آيا مىتوانم شب را در منزل شما
باشم؟
گفتم: مانعى ندارد.
وقتى به منزل ما آمد به همسرم گفته بود كه من نزديك ده سال است كه ازدواج
كردهام اما صاحب اولاد نشده ام.
زنم به او گفته بود: شما به حضرت اباالفضل العبّاس علیه السلام متوسل شويد و نذر كنيد
كه اگر تا نوروز سال بعد صاحب فرزند شديد هر چه طلا در دست و گردن داريد نذر
حضرت اباالفضل العبّاس علیه السلام باشد.
سال بعد ايام نوروز كه زوّار براى زيارت به كربلاء هجوم آورده بودند و من نيز
سرم شلوغ بود، ساعت 2 بعد از ظهر به منزل رفتم، ديدم تمام كوچه و حيات منزل ما پر
از افراد كرد است، بسيار نگران شده، با زحمت فراوان خودم را به صحن خانه رساندم
و زنم را صدا كردم كه اين چه وضعى است و اينها را چه كسى به خانه راه داده است؟
با خنده گفت: چيزى نيست بيا بالا.
گفتم: مسأله چيست؟
گفت: آن زن كرد سال گذشته يادت هست؟ با فرزندش آمده كه طلاهايش را به
حضرت اباالفضل العبّاس علیه السلام تقديم كند، اينها هم همگى افراد نازا هستند كه آمدهاند
به حضرت اباالفضل العبّاس علیه السلام متوسل شوند و طلاهاى خويش را نذر آن حضرت
كنند.
[1] – به يكم فروردين هر سال تا سيزده روز بعد از آن ايام نوروز مىگويند كه متأسفانه بعضى گرفتار خرافات شده و بعضى قداستهايى كه از ناحيه دين وارد نشده براى آن ايام قائل مىشوند.