مِنَ الَّذينَ هادُوا يُحَرِّفُونَ الْكَلِمَ عَنْ مَواضِعِهِ وَ يَقُولُونَ سَمِعْنا وَ
عَصَيْنا وَ اسْمَعْ غَيْرَ مُسْمَعٍ وَ راعِنا لَيًّا بِأَلْسِنَتِهِمْ وَ طَعْنًا فِي الدِّينِ وَ لَوْ
أَنَّهُمْ قالُوا سَمِعْنا وَ أَطَعْنا وَ اسْمَعْ وَ انْظُرْنا لَكانَ خَيْرًا لَهُمْ وَ أَقْوَمَ وَ لكِنْ
لَعَنَهُمُ اللّهُ بِكُفْرِهِمْ فَلا يُؤمِنُونَ إِلاّ قَليلاً «46» يا أَيُّهَا الَّذينَ أُوتُوا الْكِتابَ
آمِنُوا بِما نَزَّلْنا مُصَدِّقًا لِما مَعَكُمْ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَطْمِسَ وُجُوهًا فَنَرُدَّها عَلى
أَدْبارِها أَوْ نَلْعَنَهُمْ كَما لَعَنّا أَصْحابَ السَّبْتِ وَ كانَ أَمْرُ اللّهِ مَفْعُولاً «47».
ترجمه آيه 46 الى 47 سوره نساء:
«يهوديان و تحريف كلام»
بعضى از كسانى كه يهودى هستند، سخنها را از محلهاى خود تحريف مىكنند
و مىگويند: شنيديم و مخالفت كرديم (و مىگويند:) بشنو چيزى را كه غير قابل
شنيدن است و به طور مسخره مىگويند: «راعنا» تا با زبان خود حقايق را بگردانند و
در دين خدا طعنه بزنند ولى اگر آنها مىگفتند: شنيديم و اطاعت كرديم و سخنان ما
را بشنو و به ما نگاه كن، براى آنان بهتر بود و با واقعيّت سازگارتر بود. ولى خدا آنها
را به خاطر كفرشان لعنت كرده، به اين جهت است كه جز عدّه كمى ايمان
نمىآورند.(46)
اى كسانى كه به شما كتاب داده شده، ايمان بياوريد به آنچه نازل كردهايم كه آنها
با نشانههائى كه نزد شما است هماهنگ است و آنها را تصديق مىكند، قبل از آنكه
صورتهائى را محو كنيم و به پشت سر برگردانيم يا آنها را لعنت كنيم، همان گونه كه
اصحاب «روز شنبه» را از رحمت خود دور نموديم و فرمان خدا در هر حال انجام
شدنى است. (47)
تدبّر ما:
هر كس مورد لعنت خداى تعالى قرار گرفت مستحق عذاب خواهد شد و هرگز
نمىتواند ايمان بياورد، يهوديان به خاطر پيچاندن و توجيه كردن كلمات پروردگار بر
طبق نفسانيّت خويش و همچنين نافرمانى كردن بعد از شنيدن و ديدن حقايق، مورد
لعنت خداى تعالى قرار گرفتند، لذا به جز عدّه كمى از آنها كه اين صفات را نداشتند
ديگر كسى ايمان نياورد.
مردم مسلمان بايد به تمام آن چه از طرف خداى تعالى براى آنها نازل گرديده
ايمان بياورند و خود را پيرو كسانى كه در گذشته به آن قسمت از كتاب آسمانى خويش
كه مطابق با ميلشان نبود عمل نمىكردند قرار ندهند.
كسانى كه به اوامر خداى تعالى جامه عمل نپوشانند و سهل انگارى كنند از رحمت
خداى تعالى دور خواهند شد و چه بد عاقبتى است عاقبت كسى كه از رحمت خدائى
كه رحمت و مهربانىاش شامل همه افراد حتّى كفّار هم مىشود دور بماند.
كسانى كه خداى تعالى راه هدايت و صراط مستقيم را به آنها نشان مىدهد ولى آنها
با سهل انگارى نسبت به راه خدا و معنويات روبرو مىشوند و جدّى نمىگيرند خداى
تعالى نيز آنها را به حال خود رها مىكند تا به اعقاب خويش برگردند. بنابراين تدبّر ما از
طمس و محو كردن و بازگرداندن به عقب كه در اين آيه آمده همان محو فكرى و
روحى و عقب افتادگى معنوى براى اين گونه افراد است.