وَ مَنْ يَعْمَلْ سُوءًا أَوْ يَظْلِمْ نَفْسَهُ ثُمَّ يَسْتَغْفِرِ اللّهَ يَجِدِ اللّهَ غَفُورًا
رَحيمًا «110» وَ مَنْ يَكْسِبْ إِثْمًا فَإِنَّما يَكْسِبُهُ عَلى نَفْسِهِ وَ كانَ اللّهُ عَليمًا
حَكيمًا «111» وَ مَنْ يَكْسِبْ خَطيئَةً أَوْ إِثْمًا ثُمَّ يَرْمِ بِهِ بَريئًا فَقَدِ احْتَمَلَ
بُهْتانًا وَ إِثْمًا مُبينًا «112».
آيه 110 الى 112 سوره نساء:
«فائده استغفار»
و كسى كه كار بدى انجام دهد يا به خودش ظلم كند، سپس از خدا طلب
آمرزش نمايد، خدا را آمرزنده و مهربان خواهد يافت. (110)
و كسى كه گناهى مرتكب شود، جز اين نيست كه به ضرر خودش مرتكب شده
و خدا داناى حكيمى است. (111)
و كسى كه كار بدى و يا گناهى انجام دهد، سپس آن را به گردن ديگرى بيندازد،
قطعاً بهتان و گناه آشكارى را به عهده گرفته است. (112)
تدبّر ما:
گناهكاران و خطاكاران و كسانى كه از منافقين و خائنين حمايت كردهاند و حتّى
خود افراد منافق و خائن توجّه داشته باشند خداى تعالى بسيار مهربان و بخشنده است
و اگر دست از اشتباهات قبلى خويش بردارند و توبه كنند خداى مهربان آنها را خواهد
بخشيد، بايد توجّه داشت كه هر عملى توبه مخصوص خود را دارد و با گفتن چند
مرتبه ذكر استغفار، توبه حاصل نمىشود.
تمام كسانى كه اهل خيانت و يا اهل نفاقاند و يا كسانى كه از چنين اشخاصى
حمايت مىكنند اهل خسران هستند و دودش به چشم خودشان خواهد رفت و براى
خدا هيچ ضررى و براى مؤنين و اولياء خدا نيز ضرر قابل توجّهى ندارند، البته اگر
توبه كنند و به سوى خدا برگردند به نفع خودشان هست.
اگر كسى توبه واقعى كند خداى تعالى عالم به تمام امور است و متوجّه مىشود،
بعضى توبهشان حقيقى نيست مانند توبه يزيد «لعنة اللّه عليه» و برادران حضرت
يوسف و… .
بهتان و تهمت زدن به ديگران گناهش بزرگتر از هر گناه ديگرى است، انسان بايد
آن قدر شجاع باشد كه كار خطاى خويش را به گردن بگيرد و جبران مافات نمايد.
هر كس به مرد و يا زن مومنی بهتان ببندد و تهمت بزند خداى تعالى در قيامت او را
در تپهاى از آتش نگه مىدارد تا وقتى كه اعتراف به بهتان و تهمتى كه نسبت به ديگران
بسته است بكند.[1]
در اكثر مواقع سكوت كردن بهتر از سخن گفتن است، مگر اين كه در سخن گفتن
سودى باشد.[2]
كسى كه به مرد و يا زن مومنی تهمت بزند و بهتان ببندد ايمانش از بين مىرود و
بىايمان مىشود.[3]
اگر در مورد ديگران چيزى كه در آنها هست و خداى تعالى آن را از ديگران مخفى
داشته بيان كنيم غيبت است و اگر چيزى كه در آنها نيست به آنها نسبت بدهيم بهتان
است و هر دو كار، عمل حرامى مىباشد.[4]
[1] – قَالَ رَسُولُ اللَّهِصلی الله علیه و آله مَنْ بَهَتَ مُؤمِناً أَوْ مُؤمِنَةً أَوْ قَالَ فِيهِ مَا لَيسَ فِيهِ أَقَامَهُ اللَّهُ يوْمَ الْقِيامَةِ عَلَى تَلٍّ مِنْ نَارٍ
حَتَّى يخْرُجَ مِمَّا قَالَ فِيهِ وسائلالشيعة جلد: 12 صفحه: 288.
[2] – عَنْ أَبِى عَبْدِ اللَّهِعلیه السلام قَالَ قَالَ لُقْمَانُ لِابْنِهِ يا بُنَى إِنْ كُنْتَ زَعَمْتَ أَنَّ الْكَلَامَ مِنْ فِضَّةٍ فَإِنَّ السُّكُوتَ مِنْ ذَهَبٍ
الكافى جلد: 2 صفحه: 114.
[3] – عَنْ أَبِى عَبْدِ اللَّهِعلیه السلام قَالَ إِذَا اتَّهَمَ الْمُؤمِنُ أَخَاهُ انْمَاثَ الْإِيمَانُ مِنْ قَلْبِهِ كَمَا ينْمَاثُ الْمِلْحُ فِى الْمَاءِ الكافى
جلد: 2 صفحه: 361.
[4] – عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ سَيابَةَ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِعلیه السلام يقُولُ الْغِيبَةُ أَنْ تَقُولَ فِى أَخِيكَ مَا سَتَرَهُ اللَّهُ عَلَيهِ وَ
أَمَّا الْأَمْرُ الظَّاهِرُ فِيهِ مِثْلُ الْحِدَّةِ وَ الْعَجَلَةِ فَلَا وَ الْبُهْتَانُ أَنْ تَقُولَ فِيهِ مَا لَيسَ فِيهِ الكافى جلد: 2 صفحه: 358.