ما براى هر كدام از شما آئين و دينى و طريقهاى قرار دادهايم. و اگر خدا
بخواهد، همه شما را امّت واحدهاى قرار مىدهد. ولى خدا مىخواهد با آنچه كه
برشما نازل كرده است امتحانتان كند. پس به سوى خوبيها بر يكديگر سبقت بگيريد.
برگشت همه شما به طرف خدا است كه در آن موقع خدا به شما خبر مىدهد به آنچه
در آن اختلاف داشتهايد. (48)
تدبّر ما:
از آن جا كه كتب آسمانى همه تكميل كننده و تأييد كننده كتب آسمانى ماقبل خود
بودهاند، قرآن نيز تكميل كننده و تأييد كننده كتابهاى آسمانى ماقبل خويش است،
البتّه خداى تعالى وعده كرده كه قرآن را از هر گونه تحريف حفظ نمايد، لذا قرآن
تحريف نشده و محفوظ مانده است و همين محفوظ ماندن قرآن باعث محفوظ ماندن
اصول و مبانى كتب آسمانى ماقبل است، مثلاً: ما اگر بخواهيم حضرت عيسى علیه السلام را
معرّفى نماييم، اگر با توجّه به اناجيل فعلى معرفى كنيم، بزرگترين توهين و جسارت به
مقام والاى آن حضرت است، امّا وقتى از ديد قرآن ايشان را معرفى كنيم؛ آن حضرت
يك فرد با كمال و پيامبر خدا و پاك و سالم و با بركت و مربّى مردم به سمت خداى
تعالى و … معرفى مىشود.
علماء و دانشمندان دينى فقط و فقط بايد آن چه در صراط مستقيم بوده و از ناحيه
خداى تعالى نازل شده است را براى مردم بيان كنند و مواظب باشند تا هميشه از دين
خدا محافظت نمايند تا افراد منحرف ظاهر الصّلاح نتوانند در دين خدا بدعت وارد
كنند، آنها هميشه بايد از پيروى نمودن از هواى نفس خود و ديگران مبرّاء باشند و فقط
و فقط از دستورات خداى تعالى و پيامبر اكرم صلی الله علیه و آله و ائمّه اطهار علیهم السلام پيروى نمايند.
«فَاسْتَبِقُواْ الْخَيرْاتِ»، سبقت گرفتن مؤنين از يكديگر در امر ولايت پذيرى است،
تا آن جا كه ان شاء اللّه صد در صد و دقيقاً مطيع و تحت ولايت خاندان عصمت و
طهارت علیهم السلام قرار بگيرند.
اگر خداى تعالى اراده كرده بود، همه مردم مطيع و اهل تقوا مىشدند، امّا حكمت
خداى حكيم ايجاب كرده كه به ما بشريّت احترام بگذارد و حقّ انتخاب و اختيار به ما
داده تا همين حقّ انتخاب و اختيار وسيله امتحان شدن ما باشد.