يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لا تُبْطِلُوا صَدَقاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَ اْلأَذى كَالَّذى يُنْفِقُ
مالَهُ رِئاءَ النّاسِ وَ لا يُؤِنُ بِاللّهِ وَ الْيَوْمِ اْلآخِرِ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ صَفْوانٍ عَلَيْهِ
تُرابٌ فَأَصابَهُ وابِلٌ فَتَرَكَهُ صَلْدًا لا يَقْدِرُونَ عَلى شَيْءٍ مِمّا كَسَبُوا وَ اللّهُ لا
يَهْدِي الْقَوْمَ الْكافِرينَ «»
ترجمه آيه 264 سوره بقره:
«انفاق براى ريا»
اى كسانى كه ايمان آوردهايد، صدقات خود را با منّت گذاشتن و اذيّت كردن
باطل نكنيد. مثل كسى كه مال خود را براى نشان دادن به مردم انفاق مىكند و ايمان به
خدا و روز قيامت نمىآورد. پس مَثَل اين فرد مانند مَثَل سنگ ساده و لغزندهاى است
كه خاك بر آن نشسته. آن وقت باران تندى به روى آن بريزد و آن را صاف و بدون
خاك و بذر بگذارد. آنها نمىتوانند كارى كنند و چيزى از آنچه كاشتهاند بدست
بياورند. و خدا مردم كافر را هدايت نمىكند. (264)
تدبّر ما:
تمام ثوابها و بشارتهايى كه در آيات و روايات براى انفاق و صدقه دهنده
آمده به واسطه منّت نهادن و آزار و اذيّت نمودن سائل از بين مىرود.
همه كارها بايد فى سبيل اللّه باشد، مخصوصاً صدقات بايد براى رضاى خدا
باشد نه به خاطر اين كه خود را به مردم خَيِّر و نيكوكار نشان بدهند و به خاطر اين
كار با آبروى مساكين و مستمندان بازى نمايند.
ريا كردن يك نمونه شرك است.[1]
منّت و اذيّت نمودن سائل رويه كفّار است و خداى تعالى كافران را هدايت
نمىكند.
[1] ـ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلی الله علیه و آله إِنَّ أَخْوَفَ مَا أَخَافُ عَلَيْكُمُ الشِّرْكُ الْأَصْغَرُ قَالُوا وَ مَا الشِّرْكُ الْأَصْغَرُ قَالَ رَسُولُاللَّهِ صلی الله علیه و آله
هُوَ الرِّيَاءُ مستدركالوسائل جلد: 1 صفحه: 107.