وَ ما كانَ قَوْلَهُمْ إِلاّ أَنْ قالُوا رَبَّنَا اغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا وَ إِسْرافَنا فى أَمْرِنا وَ
ثَبِّتْ أَقْدامَنا وَ انْصُرْنا عَلَى الْقَوْمِ الْكافِرينَ «» فَآتاهُمُ اللّهُ ثَوابَ
الدُّنْيا وَ حُسْنَ ثَوابِ اْلآخِرَةِ وَ اللّهُ يُحِبُّ الْمحْسِنينَ «»
ترجمه آيه 147 الى 148 سوره آل عمران:
«دعاى خداپرستان»
و سخن آنها نبود جز آنكه مىگفتند: پروردگار ما، گناهان و اسراف ما را در
امور زندگيمان ببخش و قدمهايمان را ثابت نگهدار و ما را بر مردمان كافر يارى
كن.(147)
پس خدا ثواب دنيا و ثواب نيكوى آخرت را به آنها داد و خدا محسنين را
دوست دارد. (148)
تدبّر ما:
دعا كردن در زندگى مادى و معنوى انسان بسيار مفيد و اثر گذار خواهد بود.
اسراف كردن كار بسيار بد و داشتن اين روحيه جزء صفات رذيله روح است،
لذا مسلمانها بايد دائماً از خداى تعالى به خاطر گناهان و اسرافهايى كه در زندگى
مرتكب شدهاند طلب مغفرت نمايند.
يك صفت بسيار ناپسند كه با وجود آن در روح، انسان به هيچ وجه نمىتواند
در هيچ چيزى مخصوصاً در معنويّات پيشرفتى داشته باشد و آن صفت در روح
مؤنين وجود ندارد و نبايد وجود داشته باشد اين است كه انسان هيچ گاه هيچ
تقصيرى را به گردن خود نمىگيرد و دائماً يا به گردن ديگران و اگر خيلى انسان به
ظاهر مقدّسى باشد به گردن خدا و اهل بيت علیهم السلام مىاندازد؛ مثلاً مىگويند: چرا به
زيارت حضرت على بن موسى الرضا علیهم السلام نمىروى؟ مىگويد: من را نطلبيده و يا
مىگويد: خدا توفيق نمىدهد اما مؤنين گناهان و خطاهاى خويش را به گردن
مىگيرند و خطاب به خداى تعالى براى بخشش آنها دعا مىكنند: «رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا
ذُنُوبَنَا وَ إِسْرَافَنَا فى أَمْرِنَا.»
مؤنين بايد هميشه خيِّر و نيكوكار باشند و بدانند خداى تعالى چنين كسانى را
دوست دارد.