يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لا تَكُونُوا كَالَّذينَ كَفَرُوا وَ قالُوا ِلإِخْوانِهِمْ إِذا
ضَرَبُوا فِى اْلأَرْضِ أَوْ كانُوا غُزًّى لَوْ كانُوا عِنْدَنا ما ماتُوا وَ ما قُتِلُوا لِيَجْعَلَ
اللّهُ ذلِكَ حَسْرَةً فى قُلُوبِهِمْ وَ اللّهُ يُحْيى وَ يُميتُ وَ اللّهُ بِما تَعْمَلُونَ
بَصيرٌ«» وَ لَئِنْ قُتِلْتُمْ فى سَبيلِ اللّهِ أَوْ مُتُّمْ لَمَغْفِرَةٌ مِنَ اللّهِ وَ رَحْمَةٌ خَيْرٌ
مِمّا يَجْمَعُونَ «» وَ لَئِنْ مُتُّمْ أَوْ قُتِلْتُمْ َلإِلَى اللّهِ تُحْشَرُونَ «»
ترجمه آيه 156 الى 158 سوره آل عمران:
«مسلمان نبايد مانند كافر باشد»
اى كسانى كه ايمان آوردهايد، مانند كسانى كه كافر شدهاند نباشيد كه به
برادرانشان مىگويند وقتى كه در روى زمين مسافرت مىكنند و يا جنگجو مىشوند
كه اگر آنها با ما مىبودند، نمىمردند و كشته نمىشدند. اين حسرت و آرزوئى
است كه خدا در دل آنها قرار داده است و خدا زنده مىكند و مىميراند و خدا به
آنچه مىكنيد بينا است. (156)
و اگر در راه خدا كشته شديد يا مرديد، مغفرت و رحمت خدا بهتر است از
آنچه كه آنها از اموال جمع مىكنند. (157)
و اگر بميريد يا كشته شويد، به سوى خدا محشور خواهيد شد. (158)
تدبّر ما:
براى مؤنين سزاوار و شايسته نيست كه اعتقاداتشان مانند كافرها و معاندين
خراب و فاسد باشد، آنها بايد اعتقاد خود را مطابق با صراط مستقيم اهل بيت
عصمت و طهارت علیهم السلام تنظيم نمايند.
نداشتن اعتقاد صحيح انسان را به شرك، كفر، عناد و نفاق خواهد كشاند.
مؤنين بايد زيرك باشند و بدانند يكى از حربههاى دشمن اين است كه در
لباس دوست وارد شود تا ضربه خود را بزند، لذا آنها بايد مواظب سخنان دلسرد
كننده منافقان باشند، منافقان دائماً برنامهريزى مىكنند تا در لباس دوست وارد
شده و با ايجاد شك و شبهه و امثالهم آنها را از راه خدا باز دارند.
مؤنين بايد مرگ و حيات را از جانب خداى تعالى بدانند، شاعر مىگويد:
اگر تيغ عالم بجنبد ز جا
نبرّد رگى تا نخواهد خدا
مرگ با عزّت بهتر از زندگى با ذلّت و خوارى است، امام حسين علیه السلام در شعرى
فرمودهاند:
وَ إِنْ تَكُنِ الْأَبْدَانُ لِلْمَوْتِ أُنْشِئَتْ
فَقَتْلُ امْرِئٍ بِالسَّيْفِ فِى اللَّهِ أَفْضَل،[1]
يعنى: اگر بدنها براى مرگ آماده شدهاند، پس شهادتِ مرد در راه خدا با
شمشير بهترين مرگ است.
راه خدا يعنى قبول ولايت، و كشته شدن در راه خدا كه به معناى كشته شدن در
راه ولايت اهل بيت عصمت و طهارت علیهم السلام است.
جابر مى گويد: امام باقر علیه السلام درباره آيه «وَ لَئنِ قُتِلْتُمْ فى سَبِيلِ اللَّهِ» از من پرسيد:
آيا مىدانى سبيل اللّه چيست؟ عرض كردم: نمىدانم مگر اين كه شما برايم توضيح
بفرمائيد، فرمودند: سبيل اللّه على بن ابيطالب علیهم السلام و ذريّه او هستند و كسانى كه در
راه ولايت او كشته شوند در راه خدا كشته شدهاند و هر كس بميرد و تحت ولايت او
باشد نيز در راه خدا از دنيا رفته است.[2]
[1] ـ أَنَّ هَذِهِ الْأَبْيَاتَ لِلْحُسَيْنِ علیه السلام مِنْ إِنْشَائِهِ وَ قَالَ لَيْسَ لِأَحَدٍ مِثْلُهَا بحارالأنوار جلد: 45 صفحه: 49.
[2] ـ عَنْ جَابِرٍ عَنْ أَبِى جَعْفَرٍ علیه السلام قَالَ سَأَلْتُهُ عَنْ هَذِهِ الْآيَةِ فِى قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ لَئِنْ قُتِلْتُمْ فِى سَبِيلِ اللَّهِ أَوْ مُتُّمْقَالَ فَقَالَ علیه السلام أَ تَدْرِى مَا سَبِيلُ اللَّهِ قَالَ قُلْتُ لَا وَ اللَّهِ إِلَّا أَنْ أَسْمَعَهُ مِنْكَ قَالَ سَبِيلُ اللَّهِ هُوَ عَلِيٌّ علیه السلام وَ ذُرِّيَّتُهُ
وَ سَبِيلُ اللَّهِ مَنْ قُتِلَ فِي وَلَايَتِهِ قُتِلَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ مَنْ مَاتَ فِي وَلَايَتِهِ مَاتَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ بحارالأنوار جلد: 24 صفحه: 12.