اين لقب كه گاهى حامى الظعن و يا حامى الظعينة كربلاء استعمال مىشود، به
معناى كسى است كه از زنان اهل بيت و كودكان ضعيف و نواميسش دفاع مىكند و
چون حضرت اباالفضل العبّاس علیه السلام در واقعه جانسوز كربلاء نقش حساسى در
حمايت از بانوان حرم و اهل بيت نبوت بر عهده داشت، اين لقب به ايشان داده شده
است.
آن حضرت تمام تلاش خود را در رسيدگى و رعايت حال بانوان رسالت و اهل
بيت حضرت سيدالشهداء علیه السلام مىنمود و از همان اولين روزهاى هجرت به كربلاء تا
آخرين لحظههاى عمر شريف شان همواره مانند پروانهاى كه به دور شمع مىگردد،
اطراف آنان بود و در برآوردن خواسته و حوائج شان مىكوشيد و آنها را از محملها
پايين مىگذاشت و محلى براى استراحت شان فراهم مىساخت، در طول سفر؛ از
مدينه به مكه و از مكه به كربلاء، حتى شبها به پاسدارى از خيمههاى آنها مىپرداخت
و روزها به آنها كمك مىكرد و خلاصه در آن سفر كاملاً از بانوان حرم سيدالشهداء علیه السلام
مواظبت مىنمود و از هر جهت در تأمين آرامش روحى و آسايش جسمى آنها كوشا
بود.
اين روحيه و حالت ايشان به قدرى بارز و مشهود بود كه بعد از شهادت شان
حضرت سيدالشهدا علیه السلام فرمودند:
اليوم نامت أعين بك لم تنم
و تسهدت اخرى فعز منامها؛
يعنى: اى برادر، چشمهايى كه ديشب از بيم تو به خواب نمىرفتند امشب راحت
به خواب مىروند و چشمهايى كه به اتكاى وجود تو راحت مىخوابيدند امشب
مضطرب و بىخواب خواهند شد.