حضرت اباالفضل العبّاس علیه السلام هميشه براى ديگران ارزش و احترام زيادى قائل
بودند و در رفع گرفتارى آنها بسيار كوشا و به گونهاى در اين صفت بارز بودند كه هر
كس مستأصل مىگشت و اميدش از همه جا قطع مىشد به آن حضرت رجوع كرده و
ايشان نيز به همه آنها كمك مىكردند و هيچ كدام را دست خالى از در خانهاش بر
نمىگرداند. ايشان در برآورده شدن حاجات مردم بسيار سعى و تلاش داشته و با
مسامحه برخورد نمىكردند، به همين دليل ايشان را مستعجل، يعنى كسى كه در
برآورده كردن حاجات و گرفتارىهاى ديگران بسيار كوشا است و عجله مىكند
ناميدند.
اين عجله كردن به معناى عجله مذموم نيست، عجله صفت رذيله است و كار
خوبى نمىباشد اما در بعضى موارد مذموم نيست. مثلاً ما در دعاهايمان از خداى تعالى
در خواست عجله در ظهور موفور السرور امام زمان مان ارواحنافداه داريم و مىگوييم:
اللّهم عجل لوليك الفرج.
همچنين حضرت اباالفضل العبّاس علیه السلام بعد از شهادت نيز همين گونه هستند و
حرم مطهرشان همواره مكانى براى رفع مشكلات و گرفتارىهاى مردم مىباشد، و
همانگونه كه نياز به بيان ندارد سوى از علما و فقها و بزرگان، همه مردم اعم از دين دار
و بىدين، حتى اراذل و اوباش و حتى غير مسلمانان همه و همه به ساحت مقدسش
ارادت داشته و به حرم مطهر ايشان آمده و متوسل مىشوند و حاجات خود را بسيار
سريع دريافت مىكنند، لذا مستعجل به معناى كسى مىباشد كه حوائج ديگران را بسيار
سريع برآورده مىسازد.