اباالفضل، اباالقاسم، ابوقِربَة، ابوفاضل، ابن البدوية، ابوفرجه، ابوالشّاره، ابورأس
الحار.
اكثر كتب فقط به اباالفضل و اباالقاسم و ابوقِربَه و ابوفاضل اشاره كرده و همين
چهار كنيه را براى آن حضرت ذكر كردهاند، اما به لطف خداى تعالى با تتبع بيشتر موفق
شدم چهار كنيه بعدى را نيز از لابلاى كتب تاريخى به دست آورده و تقديم شما
عزيزان كنم.
كنيه در زبان عربى، غير از نام اصلى شخص است؛ اين واژه به او تمايز و امتياز
مىبخشد. برخى از كنيههاى ايشان قبل از واقعه جانسوز كربلاء و بعضى ديگر بعد از
آن واقعه جانگذاز بر روى آن حضرت گذاشتهاند.
گاهى فردى را با فرزند يا برادر و يا پدر و مادرش و يا صفتى كه دارد همراه كرده و
صدا مىزنند تا دليل بر ذم و سرزنشش باشد.
مثلاً وقتى عمرو عاص را ابومكر صدا مىزدند از بابت تحقير و سرزنش او را
ابومكر مىخواندند.
يا برعكس، فردى را با احترام صدا مىزنند لذا به برخى افراد مىگفتند: ابوالمكارم
به معناى پدر كرامت و اخلاق.
كنيه براى تمايز اشخاص و يا مدح و ذم آنان است.