قاسم

هنگامى كه حضرت اباالفضل العبّاس   علیه السلام از روى اسب به زمين افتاده و به
شهادت رسيدند، امام حسين   علیه السلام فورا خود را به ايشان رسانده و وقتى كه ايشان را
مشاهده نمود، فرمودند:

وَا غَوْثاه بِكَ يا اللّه، وَاقِلَّةَ ناصِراه.

يعنى: فرياد از بى‏كسى، به تو پناه مى‏برم اى خدا، واى از كمى ياران.

در اين لحظه، قاسم و يكى ديگر از فرزندان حضرت اباالفضل العبّاس   علیه السلام صداى
امام را شنيدند، سريعا نزد ايشان شتافته و در پاسخ به امام عرض كردند:

لَبَّيكَ يا مَولانا، نَحنُ بَينَ يدَيكَ.

يعنى: لبيك اى مولاى و سرور ما، ما در خدمت شما هستيم.

امام حسين   علیه السلام با قلب محزون و دل پرخون رو به آنان كرده و فرمود:

بِشَهادَةِ اَبيكُمَا الكِفاية.

يعنى: شهادت پدرتان برايم كافى است.

اما آنها براى رفتن به ميدان جنگ اصرار ورزيده و عرض كردند: نه به خدا، اى
عمو!

و اين قدر اصرار كردند تا از امام اجازه گرفته و به ميدان نبرد شتافتند و پس از
مبارزه شجاعانه با دشمن به شهادت رسيدند.[1]

---

[1] – بطل العلقمى جلد: 3 صفحه: 433.