عَنْ أَبِى عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام
قَالَ إِنَّ هَذَا الْقُرْآنَ فِيهِ مَنَارُ الْهُدَى وَ مَصَابِيحُ الدُّجَى فَلْيَجْلُ جَالٍ بَصَرَهُ وَ يَفْتَحْ لِلضِّيَاءِ
نَظَرَهُ فَإِنَّ التَّفَكُّرَ حَيَاةُ قَلْبِ الْبَصِيرِ كَمَا يَمْشِى الْمُسْتَنِيرُ فِىالظُّلُمَاتِ بِالنُّورِ[1].
امام صادق علیه السلام فرمودند:
در اين قرآن نور هدايت و چراغ تاريكى قرار دارد، پس انسان بايد ديهاش را به
قرآن تجلّى بخشد و نظرش را به نور آن بگشايد، زيرا تفكّر مايه حيات قلب بصير
است همان طور كه انسانِ طالب نور، در تاريكى با نور راه مىرود.
[1] ـ وسائلالشيعة جلد: 6 صفحه: 170.