قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلی الله علیه و آله
إِنَّ الْمُؤمِنَ إِذَا قَرَأَ الْقُرْآنَ نَظَرَ اللَّهُ إِلَيْهِ بِالرَّحْمَةِ وَ أَعْطَاهُ بِكُلِّ آيَةٍ أَلْفَ حُورٍ وَ أَعْطَاهُ
بِكُلِّ حَرْفٍ نُوراً عَلَى الصِّرَاطِ فَإِذَا خَتَمَ الْقُرْآنَ أَعْطَاهُ اللَّهُ ثَوَابَ ثَلَاثِمِائَةٍ وَ ثَلَاثَةَ عَشَرَ نَبِيّاً
بَلَّغُوا رِسَالَاتِ رَبِّهِمْ وَ كَأَنَّمَا قَرَأَ كُلَّ كِتَابٍ أَنْزَلَ اللَّهُ عَلَى أَنْبِيَائِهِ وَ حَرَّمَ اللَّهُ جَسَدَهُ عَلَى النَّارِ
وَ لَا يَقُومُ مِنْ مَقَامِهِ حَتَّى يَغْفِرَ اللَّهُ لَهُ وَ لِأَبَوَيْه[1].
رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمودند:
همانا مومن هنگامى كه قرآن مىخواند خداوند با رحمت به سوى او نظر
مىكند و در مقابل هر آيه هزار حورالعين به او مىدهد و در برابر هر حرف قرآن
نورى در صراط به او عطا مىفرمايد، پس هنگامى كه قرآن را ختم كند خدا ثواب
سيصد و سيزده پيامبر كه رسالات خدايشان را به مردم رساندهاند عطا مىكند و گويا
تمام كتابهايى كه بر انبياء نازل شده است را خوانده است و خدا بدن او را بر آتش
حرام مىكند و از جايش بر نمىخيزد مگر اين كه خدا او و پدر و مادرش را
مىآمرزد.
[1] ـ بحارالأنوار جلد: 89 صفحه: 18.