وَ مِنَ النّاسِ مَنْ يَقُولُ آمَنّا بِاللّهِ وَ بِالْيَوْمِ اْلآخِرِ وَ ما هُمْ
بِمُؤمِنينَ «»يُخادِعُونَ اللّهَ وَ الَّذينَ آمَنُوا وَ ما يَخْدَعُونَ
إِلاّ أَنْفُسَهُمْ وَ ما يَشْعُرُونَ «10»في قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزادَهُمُ
اللّهُ مَرَضًا وَ لَهُمْ عَذابٌ أَليمٌ بِما كانُوا يَكْذِبُونَ «11»
ترجمه آيات 9 الى 11 سوره بقره:
«منافقان و نيرنگبازان»
و بعضى از مردم كسانى هستند كه (به زبان) مىگويند: ما به
خدا و روز قيامت ايمان آوردهايم و حال آنكه آنها ايمان
نياوردهاند. (9)
مىخواهند خدا و مؤنين را فريب دهند، اينها جز
خودشان را فريب نمىدهند ولى نمىفهمند. (10)
در روح و دل اينها مرض است و خدا (به خاطر اين عمل
زشتشان) مرض روحى آنها را زياد مىكند و براى آنها به خاطر
دروغهائى كه مىگويند عذاب دردناكى خواهد بود. (11)
تدبر ما:
مؤنين نبايد خود را جزء آن دسته از افرادى قرار بدهند كه به صورت زبانى
ادعا دارند كه اهل ايمان و پاكى روح هستند اما وقتى به عمل شان مىنگريم سر
سوزنى از علم و تقوا در وجودشان يافت نمىشود.
مؤنين بايد توجه داشته باشند كه احمقترين مردم كسى است كه بخواهد
خداى تعالى و يا اوليائش را بفريبد و با آنها خدعه كند چرا كه با اين كار در اصل
خود را فريفته اما فكر مىكند خدا و يا اوليائش را فريفته باشد. و اين عمل نشأت
گرفته از بيمارى روحى شان هست و خداى تعالى هم امراض روحى اينچنين
افرادى را چند برابر مىكند.
توجه داشته باشيد كه وقتى مىگوييم خداى تعالى فلان عده را گمراه مىكند و
يا امراض و رذائلشان را زياد مىكند و يا چشم و گوششان را كر و كور مىكند اين به
چه معنا است؟
به طور كلى گمراه نمودن ديگران توسط خداى تعالى و اولياء عزيزش به اين
معنا است كه كسى را به حال خودش رها كنند. يعنى هر كس كه خدا و يا اولياء خدا
او را به حال خودش رهايش كنند مساوىاست با اينكه آن فرد گمراه مىشود،
امراض روحيش زياد مىشود و… مثل بچهاى كه در مكان بسيار بسيار شلوغى
دستش در دست پدرش باشد يك ثانيه جدائى دست كودك از دست پدر مهربان،
مساوى است با گم شدن آن كودك. پس خدا و اوليائش هرگز كسى را گمراه نمىكنند
بلكه اگر به خاطر غفلت خود ما نسبت به ما بىتوجه شوند و ما را به حال خود رها
كنند ما در شلوغى زمان غيبت امام زمان علیه السلام گم خواهيم شد و در نتيجه گمراه و
نابود خواهيم شد. پس بايد تمام سعىمان را بكنيم تا براى آنى و كمتر از آنى
دستمان را از دستان با محبت اولياء خدا رها نكنيم.
مؤنين بدانند خدعه نمودن با خداى تعالى و اوليائش معنايش اين است كه
انسان در ظاهر اوامر آنها را قبول نموده ولى در باطن معتقد نبوده و ايمان نداشته
باشد و يا آنكه به ظاهر اوامر را اجرا نمايد ولى كارش براى غير خدا باشد يعنى آن
عمل را به خاطر رضايت خدا و يا امر ولى خدا انجام نمىدهد بلكه به خاطر مقاصد
و نيتهاى ديگرى آن كار را انجام مىدهد[1].
[1] ـ برگرفته شده از توحيد ابن بابويه.