يا أَيُّهَا النّاسُ اعْبُدُوا رَبَّكُمُ الَّذي خَلَقَكُمْ وَ الَّذينَ مِنْ
قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ «22»الَّذي جَعَلَ لَكُمُ اْلأَرْضَ فِراشًا وَ
السَّماءَ بِناءً وَ أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَأَخْرَجَ بِهِ مِنَ الثَّمَراتِ
رِزْقًا لَكُمْ فَلا تَجْعَلُوا لِلّهِ أَنْدادًا وَ أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ«23»
ترجمه آيات 22 الى 23 سوره بقره:
«دستور بندگى و نصيحت»
اى مردم، پروردگارتان را بندگى كنيد. آن خدائى كه شما و
كسانى كه قبل از شما بودهاند را خلق كرده، شايد شما اهل تقوى
شويد. (22)
آن خدائى كه زمين را براى شما فرش و آسمان را همچون
سقف قرار داد و از آسمان آب نازل كرد و به خاطر نزول باران از
زمين ميوههائى كه رزق شما مىباشد خارج فرمود. پس براى
خدا ضدّ و شريكهائى قرار ندهيد با اينكه شما (بدى اين كار را)
مىدانيد. (23)
تدبر ما:
مؤنين كسانى هستند كه خداى تعالى را بندگى مىكنند و به هيچ وجه چه با
گناهان صغيره و چه با گناهان كبيره نافرمانى ايشان را نمىكنند و خداى تعالى را
خالق و مالك تمام هستى مىدانند.
مردم مسلمان بايد مهربانىهاى خداى تعالى را منظور كنند كه چگونه براى
راحتى و خوشگذرانى آنها در دنيا نعمتهاى فراوان برايشان آماده كرده و لذا در
قبال اين همه مهربانى و نعمت نافرمانى اين چنين عزيز مهربانى را نكنند و براى او
شريك قائل نشوند[1].
مؤنين بايد بدانند خداى تعالى زمين را به گونهاى خلق كرده تا آنها با راحتى
تمام در آن زندگى كنند و به زحمت نيافتند[2].
كسانى كه در دنيا خود را مالك چيزى نمىدانند و هر چيزى را در همان جائى
قرار مىدهند كه خداى تعالى امر كرده و برنامهاى جز آنچه مولايشان از آنها خواسته
ندارند اينها همان مؤنين و بندگان صالح خدا هستند[3].
[1] ـ مثلاً شفا را به دكتر و در آمدشان را به كسب و كار و امثال آن نسبت ندهند بلكه شفا و درآمدشان را به
خداى تعالىنسبت دهند و دكتر و كارشان را وسيله بدانند و اين مساله را جزء اعتقادات خويش قرار دهند.
[2] ـ ابن بابويه به سند خود از حضرت امام حسن عسكرى علیه السلام روايت كرده كه فرمود حضرت امام زين
العابدين علیه السلام در آيه الَّذِى جَعَلَ لَكُمُ الْأَرْضَ فِراشاً فرموده خداوند زمين را ملايم با طبع بشر و موافق جسد آنها قرار داده است به طوريكه نه بسيار گرم و با حرارت تا بسوزاند نه چندان سرد و خشك كه منجمد شوند و نه بسيار معطر تا بقوه شامه بشرى ضررى برسد و نه زياد متعفن كه به زحمت بيفتند و نه خيلى نرم و لين تا مانند آب غرق شده و فرو روند و نه به نهايت سخت و محكم تا بناى خانه و مسكن روى آن سخت و دشوار باشد و نتوانند براى مردهگان خود قبر حفر كنند.
و آسمان را سقف محفوظى قرار داد تا آفتاب و ماه و ستارگان براى انتفاع بشر در آن دور زنند و از آسمان باران فرو ريزد تا بلندترين كوهها و زمينها سيراب گردند و دفعتا باران نميبارد كه زراعتها فاسد شوند و به وسيله باران غلات و حبوبات و ميوهها براى ارتزاق خلايق بروياند. پساى مردم براى چنين خداى قادر و توانا و مهربانى شريك و مانند قرار ندهيد. تفسير جامع، جلد 1، صفحه: 121.
[3] ـ ُ فَإِنْ أَرَدْتَ الْعِلْمَ فَاطْلُبْ أَوَّلًا فِى نَفْسِكَ حَقِيقَةَ الْعُبُودِيَّةِ وَ اطْلُبِ الْعِلْمَ بِاسْتِعْمَالِهِ وَ اسْتَفْهِمِ اللَّهَ يُفْهِمْكَ
قُلْتُ يَا شَرِيفُ فَقَالَ قُلْ يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ قُلْتُ يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ مَا حَقِيقَةُ الْعُبُودِيَّةِ قَالَ ثَلَاثَةُ أَشْيَاءَ أَنْ لَا يَرَى الْعَبْدُ لِنَفْسِهِ فِيَما خَوَّلَهُ اللَّهُ مِلْكاً لِأَنَّ الْعَبِيدَ لَا يَكُونُ لَهُمْ مِلْكٌ يَرَوْنَ الْمَالَ مَالَ اللَّهِ يَضَعُونَهُ حَيْثُ أَمَرَهُمُ اللَّهُ بِهِ وَ لَا يُدَبِّرُ الْعَبْدُ لِنَفْسِهِ تَدْبِيراً وَ جُمْلَةُ اشْتِغَالِهِ فِيَما أَمَرَهُ تَعَالَى بِهِ وَ نَهَاهُ عَنْهُ فَإِذَا لَمْ يَرَ الْعَبْدُ لِنَفْسِهِ فِيَما خَوَّلَهُ اللَّهُ تَعَالَى مِلْكاً هَانَ عَلَيْهِ الْإِنْفَاقُ فِيَما أَمَرَهُ اللَّهُ تَعَالَى أَنْ يُنْفِقَ فِيهِ وَ إِذَا فَوَّضَ الْعَبْدُ تَدْبِيرَ نَفْسِهِ عَلَى مُدَبِّرِهِ هَانَ عَلَيْهِ مَصَائِبُ الدُّنْيَا وَ إِذَا اشْتَغَلَ الْعَبْدُ بِمَا أَمَرَهُ اللَّهُ تَعَالَى وَ نَهَاهُ لَا يَتَفَرَّغُ مِنْهُمَا إِلَى الْمِرَاءِ وَ الْمُبَاهَاةِ مَعَ النَّاسِ فَإِذَا أَكْرَمَ اللَّهُ الْعَبْدَ بِهَذِهِ الثَّلَاثَةِ هَانَ عَلَيْهِ الدُّنْيَا وَ إِبْلِيسُ وَ الْخَلْقُ وَ لَا يَطْلُبُ الدُّنْيَا تَكَاثُراً وَ تَفَاخُراً وَ لَا يَطْلُبُ مَا عِنْدَ النَّاسِ عِزّاً وَ عُلُوّاً وَ لَا يَدَعُ أَيَّامَهُ بَاطِلًا فَهَذَا أَوَّلُ دَرَجَةِ التُّقَى قَالَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى تِلْكَ الدَّارُ الْآخِرَةُ نَجْعَلُها لِلَّذِينَ لا يُرِيدُونَ عُلُوًّا فِى الْأَرْضِ وَ لا فَساداً وَ الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقِين بحارالأنوار جلد: 1 صفحه: 225.