فَأَزَلَّهُمَا الشَّيْطانُ عَنْها فَأَخْرَجَهُما مِمّا كانا فيهِ وَ قُلْنَا
اهْبِطُوا بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوُّ وَ لَكُمْ فِي اْلأَرْضِ مُسْتَقَرُّ وَ مَتاعٌ
إِلى حينٍ «37»فَتَلَقّى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِماتٍ فَتابَ عَلَيْهِ إِنَّهُ
هُوَ التَّوّابُ الرَّحيمُ «38»
ترجمه آيات 37 الى 38 سوره بقره:
«اغواى شيطان و توبه حضرت آدم علیه السلام»
پس شيطان سبب گمراهى و لغزش آنها از بهشت شد و آنها
را از آنچه در آن بودند، بيرون كرد و ما به آنها گفتيم: از بهشت
پائين بيائيد در حالى كه با يكديگر دشمن خواهيد بود و زمين تا
مدّتى براى شما محلّ آرامش و بهرهمندى خواهد بود. (37)
پس آدم از پروردگار خود سخنانى ياد گرفت (كه به خاطر
گفتن آن كلمات) خدا به سوى آدم برگشت. قطعاً خدا همان
توبهپذير مهربان است. (38)
تدبر ما:
مؤنين بايد بدانند كه شيطان رجيم از هر حيله و نيرنگى جهت اغوا نمودن و
گمراه كردن آنها دريغ نخواهد كرد.
مؤنين بايد بدانند كه گريه بر حضرت سيد الشهداء علیه السلام به غير از حقالناس
انسان را از گناهان ديگر پاك مىكند هر چند كه بزرگترين گناهان را انجام داده باشد.
مؤنين بايد بدانند خداى تعالى بسيار توبه پذير است و دوست دارد گناهان
آنها را ببخشد و تبديل به حسنات نمايد البته به شرط اينكه ديگر به هيچ وجه به
گناهان قبلى خويش برنگردند.
مؤنين بايد بدانند تنها كسانى موفق به رسيدن به مقام اولياء اللهى مىشوند كه
از اولياء خدا تبعيت نموده و به آنها اقتدا كنند.
مؤنين بايد بدانند كسانى كه گناه كار باشند اگر تواضع نمايند و به طرف خداى
تعالى برگردند خداى تعالى آنها را خواهد بخشيد اما اگر تكبر نموده و عذر تقصير
خويش را به گردن نگرفتند در اين صورت هلاك خواهند شد[1].
مؤنين بايد بدانند كه كفر و حرص و حسد سه صفت بسيار خطرناك براى روح
آنها مىباشد به طورى كه شيطان به خاطر كفرش به اين روز افتاد و حضرت آدم به
خاطر حرصى كه داشت از شجره ممنوعه خورد و از بهشت رانده شد و قابيل هم به
خاطر حسدش حضرت هابيل را كشت.
مؤنين بايد در زمان سختى و مشقات و همچنين در زمان توبه شان و همچنين
در زمانى كه حوائجى از محضر پروردگار عالم دارند خداىتعالى را به حق چهارده
معصوم علیهم السلام قسم دهند و به آنها نيز توسل نمايند چرا كه هر كس به اين چهارده نور
پاك متوسل شود و آنها را در محضر پروردگار شفيع قرار دهد نا اميد بر نمىگردد،
همان طور كه حضرت ادم علیه السلام در توبه خويش نم مقدّس اهلبيت علیهم السلام را به زبان
جارى نمود و خداى مهربان او را مورد لطف و رحمت خود قرار داد.
[1] ـ امام عسكرى علیه السلام فرمود: شيطان معصيت كرد خدا را و هلاك شد چون عصيانش مقرون با تكبر بود،
و آدم معصيت نمود ولى هلاك نشد زيرا معصيت او با تكبر مقرون نبود. تفسير جامع، جلد 1، صفحه: 143.