از شبهاتى كه وهّابيّت در مورد بحث نذر و قربانى مطرح كرده و القاء
مىكند، شبهه حرام بودن قربانى براى پيامبر اكرم صلی الله علیه و آله و اهل بيت عصمت
و طهارت علیهم السلام است؛ آنها به اين بهانه كه اين قربانىها براى غير خداست
و با نسبت دادن تهمت و دروغ به شيعيان، كه آنها در هنگام ذبح به جاى
نام خدا، نام امام حسين علیه السلام را مىبرند، ديدگاه افراد سست عقيده و
جاهل به اين مسأله را نسبت به شيعيان مخدوش مىكنند.
آنها به دروغ و تهمت مىگويند: شيعيان هنگام ذبح حيوانات، براى طعام
نذرى، گويند: “باسم اللّه و اسم الحسين” و يا كلماتى از اين قبيل
مىگويند؛ و اين دروغ را بهانه براى نجاست قربانى شيعيان در
عزادارىها و حرمت خوردن از گوشت آن قرار داده اند.
البتّه همانگونه كه اظهر من الشمس است و هر كس بخواهد مىتواند
برود و از نزديك، محسوس و يا غير محسوس تحقيق و مشاهده كند،
شيعيان هيچ گاه چنين نگفته و نمىگويند، امّا اهل سنّت گاهى چنين
مىكنند و علماء و بزرگانشان در كتب خود در اين زمينه آورده اند: اگر
كسى هنگام ذبح علاوه بر نام خدا، نام كس ديگرى ببرد و چنين بگويد،
بلامانع هست، كه ذيلاً به آن نظرات اشاره مىشود:
“و على هذا فإذا قال الذابح باسم اللّه و اسم محمد و أراد أذبح باسم اللّه
و أتبرك باسم محمد فينبغى أن لا يحرم“؛[1]
يعنى: بنابراين اگر قصاب بگويد: بسم اللّه و اسم محمّد و مقصود او آن
باشد كه به اسم خدا ذبح مىكنم و اسم رسول خدا را براى تبرّك مىآورم،
سزاوار است كه حرام نباشد.
در ادامه نوشته است:
و قول من قال لا يجوز ذلك يمكن أن يحمل على أن اللفظة مكروهة
لأن المكروه يصح نفى الجواز و الإباحة المطلقة عنه؛[2]
يعنى: بنابراين اگر قصاب بگويد: بسم اللّه و اسم محمّد صلی الله علیه و آله و مقصودش
اين باشد كه به اسم خدا ذبح مىكنم و اسم رسول خدا صلی الله علیه و آله را براى تبرّك
مىآورم، سزاوار است كه حرام نباشد و اگر كسى بگويد: اين كار جايز
نيست، ممكن است آن را به اين حمل كنيم كه گفتن اين لفظ مكروه
است؛ زيرا در مورد مكروه نيز مىتوان گفت كه جايز نيست و مقصود آن
باشد كه مباح نيست.
“قال الرافعى فإن أراد أذبح بسم اللّه و أتبرك باسم محمد صلی الله علیه و آله فينبغى أن
لا يحرم و يحمل إطلاق من نفى الجواز عنه على أنه مكروه لأن
المكروه يصح نفى الجواز عنه“؛[3]
يعنى: رافعى گفته است: اگر مقصود آن باشد كه با اسم خدا قربانى مىكنم
و با اسم رسول خدا صلی الله علیه و آله تبرّك مىجويم، سزاوار است كه حرام نباشد و
كلام كسى كه گفته اين كار جايز نيست نيز حمل بر كراهت مىشود، زيرا
در مورد مكروه مىتوان گفت كه جايز نيست و مقصود آن باشد كه مباح
نيست.
[1] – المجموع للنووى جلد: 8 صفحه: 302.
[2] – روضة الطالبين لنووى جلد: 3 صفحه: 206.
[3] – فتح الوهاب جلد: 2 صفحه: 322.