در دوران غیبت صغری که حدود 74 سال طول کشید، محل سکونت حضرت مهدی عج مشخص نبود. اما با توجه به قرائن می شود به این نتیجه رسید که آن حضرت در عراق سکونت داشته اند، زیرا چهار نایب خاص آن حضرت ع که با ایشان رابطه مستقیم داشتند، در عراق و به ویژه در شهر بغداد می زیستند.
با توجه به اینکه نوّاب نامه های مردم را می گرفتند و به آن حضرت رسانده و جوابش را دریافت می کردند می توان حدس زد که حضرت محل سکونت خود را در جایی قرار داده بودند که امکان دسترسی نائبان و تماس با حضرتش آسان باشد؛ اما جز این چهار نفر کسی از محل سکونت آن حضرت اطلاعی نداشت، ولی در زمان غیبت کبری مسأله به گونه ای دیگر است.
سید مرتضی ر معتقد به امکان تشرف به محضر مبارک امام زمان عج در زمان غیبت کبری بوده و در رسائل الشریف،[1] فرموده: «نحن نجوّز ان یصل الیه کثیر من اولیائه و القائلین بامامته فینتفعون به».
یعنی: ما جایز می‌دانیم که گروه زیادی از اولیاء و معتقدان به امامت ایشان شرفیاب محضرشان شوند و بهره گیرند، همچنین در تنزیه الانبیاء، الشافی و المقنع به این مسئله اذعان فرموده است.
اعاظمی همچون: شیخ طوسی ر، کَراجُکی ر و محدث نوری ر نیز به این مسأله قائل بوده و آن را مطرح کرده‌اند.
[1] جلد: ۲، صفحه: ۲۹۷.