احمد بن عبدالرزّاق الدويش در كتاب فتاوى اللجنة الدائمة للبحوث
العلمية و الافتاء در پاسخ به سؤلى كه در اين باره از او پرسيدهاند چنين
آورده:
حكم أكل ذبائح من يدعون الحسن و الحسين و عليا عند الشدائد
فتوى رقم 1661:
سؤل: إن السائل و جماعة معه فى الحدود الشمالية مجاورون للمراكز
العراقية، و هناك جماعة على مذهب الجعفرية و منهم من امتنع عن أكل
ذبائحهم، و منهم من أكل، و نقول: هل يحل لنا أن نأكل منها، علما بأنهم
يدعون عليا و الحسن و الحسين و سائر ساداتهم فى الشدة و الرخاء؟
جواب: إذا كان الأمر كما ذكر السائل من أن الجماعة الذين لديه من
الجعفرية يدعون عليا و الحسن و الحسين و سادتهم فهم مشركون
مرتدون عن الإسلام و العياذ بالله، لا يحل الأكل من ذبائحهم؛ لأنها ميتة
و لو ذكروا عليها اسم اللّه.
و بالله التوفيق. و صلى اللّه على نبينا محمد، و آله و صحبه و سلم.
(فتاوى اللجنة الدائمة للبحوث العلمية و الافتاء ج2 ص 264)
يعنى: حكم خوردن ذبيحه كسانى كه نام حسن و حسين و على را در
گرفتارىها مىآورند.
سؤل: كسانى كه در مرزهاى شمالى در مجاورت مراكز عراقى هايى كه
مذهب جعفرى دارند زندگى مىكنند بعضىهايشان از خوردن ذبيحه
عراقى ها امتناع مىكنند و بعضى ديگر مىخورند، حال مىپرسيم كه آيا
خوردن ذبيحه ايشان بر ما حلال است؛ در حالى كه علم داريم آنها نام
حسن و حسين و على و ساير بزرگانشان را در وقت آسانى و سختى به
زبان مىآورند؟
جواب: اگر مسأله آن طور كه سائل بيان كرد باشد كه عدّهاى از جعفرىها
در نزديكى آنها هستند كه على و حسن و حسين و بزرگانشان را
مىخوانند، آنها مشرك هستند و مرتد، و پناه مىبرم به خدا، و خوردن
ذبيحه آنها حرام است به خاطر اين كه ميته مىباشد، هر چند نام خدا را بر
آن برده باشند.
پاسخ ما:
البته بر كسى پوشيده نيست كه اين گونه سخن گفتن نشان دهنده شدّت
تنفّر و تعصّب و كينه جاهلانه نسبت به شيعيان مظلوم
علىبنابىطالب علیهم السلام بوده و بيان كننده نهايت شقاوت و قساوت اين
طايفه است.
امّا در پاسخ به اين ادّعا كه برگشت به همان ايراد قبلى وهّابيّت دارد؛
يعنى اين فرقه تازه تأسيس مىخواهند به هر طريقى كه شده شيعيان را
مشرك معرّفى كنند، با اين تفاوت كه در اينجا دليل ايشان بر شرك،
توسّلات شيعيان به اهل بيت پيامبر اكرم صلی الله علیه و آله است عرض مىكنم: علماء
و دانشمندان شيعه در طول تاريخ به اين شبهات پيش پا افتاده و مضحك
در كتب مختلف مفصّلاً پاسخ دادهاند كه اينجا مجال براى بيان آن مطالب
نيست، امّا به طور اختصار: مسأله توسّل و استفاده كردن از وسايل
دستور قرآن كريم است؛ آنجا كه مىفرمايد: “يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ
وَابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ“؛[1]
يعنى: اى كسانى كه ايمان آوردهايد تقواى الهى را پيشه كنيد و براى
تقرّب به او وسيلهاى بجوييد.
ظاهر آيه به وضوح بيان كننده اين مطلب مىباشد كه خواست خداى
تعالى بر اين است كه انسانها براى تقرّب به او از وسيله استفاده كنند و
اطلاق آيه در برگيرنده تمام وسايل و واسطه هاست كه به تبع شامل انبياء
و ائمّه و اولياءالهى علیهم السلام مىشود.
[1] – سوره مائده آيه: 35.