همان گونه كه عرض شد تاريخ دقيقى در دسترس ما نيست، اما با
توجه به اين همه فضل و كمال و معرفت اين بانوى بزرگ اسلام، آنچه
يقينى مىباشد اين است كه حتما دليل موجّهى براى اين كار بوده، ضمن
اين كه اين سفر به عنوان سفر زيارتى مكه انجام شد و امام حسين علیه السلام
علنا اعلام نفرموده بودند كه عاقبت به كربلاء مىرويم، مگر براى افرادى
بسيار خاص.
مثلاً بنا به مصالحى كه حضرت سيدالشهداء علیه السلام در نظر داشتند به ام
سلمه همسر گرامى پيامبر اكرم صلی الله علیه و آله اطلاع دادند، نقل شده: وقتى حضرت
سيدالشهداء علیه السلام عزم سفر به مكه را نمود، ام سلمه خدمت ايشان رسيد و
گفت:
يا بنى لا تحزنى بخروجك إلى العراق فانى سمعت جدك رسول
اللّه صلی الله علیه و آله يقول: يقتل ولدى الحسين بأرض العراق فى ارض يقال لها
كربلا، و عندى تربتك فى قارورة دفعها إلى النبى.
فاجابها الامام بعزم و رباطة جأش قائلا:
يا اماه، و انا اعلم انى مقتول مذبوح ظلما و عدوانا، و قد شاء عز و
جل ان يرى حرمى و رهطى مشردين، و اطفالى مذبوحين، مأسورين
مقيدين، و هم يستغيثون فلا يجدون ناصرا.[1]
يعنى: فرزندم با سفر به عراق مرا محزون نساز من از جدت رسول
خدا صلی الله علیه و آله شنيدم كه مىفرمود: فرزندم حسين در سرزمين عراق در محلى
كه به آن كربلاء مىگويند كشته مىشود و تربت تو در شيشه اى است كه
رسول خدا صلی الله علیه و آله به من داده است.
امام علیه السلام در پاسخ با عزم و اطمينان كامل و قلبى محزون فرمود:
مادر جان من خود آگاه ترم كه كشته مىشوم و مظلومانه سرم بريده
مىشود اما خدا خواسته كه حرم و بستگان مرا آواره و اطفالم را سر بريده
و اسير شده در حالى كه طلب يارى مىكنند و كسى آنها را اجابت
نمىكند ببيند.
اما به عنوان مثال: ام هانى عمه بزرگوار امام حسين علیه السلام در شبى كه
امام علیه السلام مىخواستند سفر كنند بسيار مضطرب و نگران خدمت حضرت
سيدالشهداء علیه السلام آمدند ولى حضرت درباره حادثه پيش روى اين سفر
هيچ سخنى به ايشان نفرمودند.
حضرت ام البنين عليهاالسلام قبل از سفر به چهار پسر خود كه در اين سفر
همراه امام بودند توصيه كرد كه تا شما هستيد نگذاريد كوچكترين
ناراحتى متوجه اهلبيت علیهم السلام بشود.
همچنين از قرائن مىشود فهميد كه ممكن است علت نرفتن ايشان
امر امام علیه السلام باشد، حال يا امام مصلحت به حضور ايشان ندانسته يا اينكه
مأموريتى ديگر به ايشان داده بودند، بعد از آن حادثه جانگداز اين بانوى
مكرمه بعد از حضرت امام سجاد علیه السلام و حضرت زينب كبرى عليهاالسلام
بزرگترين نقش در زنده نگه داشتن واقعه جانسوز كربلاء داشتند.
[1] – حياة الإمام الحسين علیه السلام القرشى جلد: 3 صفحه: 32.