حضرت ابوطالب علیه السلام بالاخره بعد از يك عمر يارى و نصرت پيامبر اكرم صلی الله علیه و آله ده
روز پس از اتمام تحريم اقتصادى در سال دهم بعثت مطابق با سال 620 ميلادى در سن
هشتاد و شش سالگى در روز بيست و ششم رجب از دار دنيا رفت، و سه روز بعد از
رحلت ايشان حضرت خديجه كبرى عليهاالسلام همسر باوفاى پيامبر اكرم صلی الله علیه و آله كه در مدّت
تحريمها كنار پيامبر اكرم صلی الله علیه و آله بود از دنيا رفت.[1]
پيامبر اكرم صلی الله علیه و آله با به وقوع پيوستن اين دو واقعه اسف بار بسيار ناراحت و محزون
گشته و فرمودند: اِجتَمَعَت عَلَى هَذه الأُمَة فِى هِذه الأيَامِ مُصِيبَتَان لَا أَدرِى بَأَيّهِمَا أَنا أَشَدّ
جَزعَاً،[2] يعنى: در اين روزها بر اين امت دو مصيبت وارد گشته كه نمىدانم به كدام يك
از آن دو بىتاب ترم و مقصودش مصيبت فقدان حضرت ابوطالب علیه السلام و حضرت
خديجه كبرى عليهاالسلام بود.
پيامبر اكرم صلی الله علیه و آله با از دست دادن حضرت ابوطالب علیه السلام و همچنين همسر با وفايش
حضرت خديجه كبرى عليهاالسلام آن قدر محزون و ناراحت گشت كه اين ناراحتى تا يك
سال مشهود بود، لذا مردم مسلمان نام آن سال را عام الحزن گذاشتند.
[1] ـ (بحارالانوار، جلد: 35، صفحه: 82) و (التبيين فى انساب القريشيين، صفحه: 63) و (شرح المولد النبوى،
صفحه: 439).
[2] ـ تاريخاليعقوبى، جلد: 2، صفحه: 35.