حضرت ابوطالب علیه السلام در طول مدّت عمر شريف خويش انگشترى به دست
داشتند كه نقش نگين آن جمله: رَضِيتُ بِاللهِ رَبَّا وَ بِاِبنِ اَخِى مُحَمّد نَبِياً وَ بِابنِى عَلِى لَهُ
وَصِيا؛ بود.
يعنى: راضى هستم كه خداى تعالى رب من و پسر برادرم محمد صلی الله علیه و آله پيامبر خدا و
پسرم على علیه السلام وصى و جانشين او است.
در آن زمان رسم بر اين بود كه مردان بزرگ انگشترى به دست كرده و روى نگين
آن انگشتر جمله كوتاه و مختصرى كه حاكى از اعتقاد و ايمان درونى شان بود حك
مىكردند، مطلب فوق و نقش انگشترى حضرت ابوطالب علیه السلام را شيخ ابولفتح در
تفسير ابولفتح،[1] و سيد على خان مدنى شيرازى در كتاب الدرجات الرفيعه و
اشكورى در كتاب محبوب القلوب آورده و تاييد كردهاند.
در طول تاريخ تا قبل از روى كار آمدن فرقه تازه تاسيس وهابيت مقبره شريف
حضرت ابوطالب علیه السلام داراى بارگاه بود، اما متاسفانه وهابيت همانند ديگر آثار اسلام
اين بارگاه ملكوتى را نيز از بين بردهاند.
[1] ـ تفسير ابوالفتح، جلد: 4، صفحه: 211.