أَبَانُ بْنُ مُحَمَّدٍ قَالَ كَتَبْتُ إِلَى الْإِمَامِ الرِّضَا عَلِيِّ بْنِ مُوسَى علیهم السلام جُعِلْتُ فِدَاكَ قَدْ
شَكَكْتُ فِي إِيمَانِ أَبِي طَالِبٍ علیه السلام قَالَ: فَكَتَبَ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ أَمَّا بَعْدُ فَمَنْ يَتَّبِعْ
غَيْرَ سَبِيلِ الْمُؤمِنِينَ نُوَلِّهِ ما تَوَلَّى إِنَّكَ إِنْ لَمْ تُقِرَّ بِإِيمَانِ أَبِي طَالِبِ علیه السلام كَانَ مَصِيرُكَ
إِلَى النَّار.
يعنى: ابان بن محمد مىگويد: خدمت امام رضا علیه السلام نوشتم فدايت شوم، من
نسبت به ايمان ابوطالب علیه السلام به شك افتاده ام، آن حضرت در جواب نوشتند: بسم
اللّه الرحمن الرحيم، اما بعد، كسى كه غير از راه مؤنين انتخاب كند او را به همان
راهى كه مىرود مىبريم و روانه جهنم مىكنيم. قطعا اگر اقرار به ايمان ابوطالب علیه السلام
نداشته باشى جايگاهت جهنم خواهد بود.
قَالَ رَوَى الشَّيْخُ أَبُو جَعْفَرٍ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ بَابَوَيْهِ بِإِسْنَادِهِ لَهُ أَنَّ عَبْدَ الْعَظِيمِ بْنَ عَبْدِ
اللَّهِ الْعَلَوِيَّ الْحَسَنِيَّ الْمَدْفُونَ بِالرَّيِّ كَانَ مَرِيضا يَكْتُبُ إِلَى أَبِي الْحَسَنِ الرِّضَا علیه السلام
عَرِّفْنِي يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه و آله عَنِ الْخَبَرِ الْمَرْوِيِّ أَنَّ أَبَا طَالِبٍ علیه السلام فِي ضَحْضَاحٍ مِنْ نَارٍ
يَغْلِي مِنْهُ دِمَاغُهُ فَكَتَبَ إِلَيْهِ الرِّضَا علیه السلام بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّكَ إِنْ شَكَكْتَ
فِي إِيمَانِ أَبِي طَالِبِ علیه السلام كَانَ مَصِيرُكَ إِلَى النَّارِ.
يعنى: در احوالات حضرت عبدالعظيم بن عبداللّه نقل شده، ايشان مريض بود و
خدمت امام رضا علیه السلام نامه نوشت: اى فرزند رسول خدا صلی الله علیه و آله مرا از اين خبر كه روايت
شده ابوطالب علیه السلام تا مچ پا در آتش است و مغز سرش مىجوشد آگاه گردان.
امام رضا علیه السلام نوشتند: بسم اللّه الرحمن الرحيم، اما بعد، اگر در ايمان
ابوطالب علیه السلامشك بياورى جايگاه تو جهنم خواهد بود.