او مىگويد: يجب الايمان بايمان ابوى النبى صلی الله علیه و آله و ابى طالب علیه السلام لاجماع الشيعه
على ذلك و رووا الروايات فى ذلك من طرق العامه و الخاصه و لقوله تعالى «و الَّذينَ
آوَوْا وَ نَصَرُوا أُولئِكَ هُمُ الْمُؤمِنُونَ حَقًّا» و قد اتفق المخالف و المؤلف ان اول من
آوى النبى و نصره ابوطالب علیه السلام.[1]
يعنى: واجب است ايمان داشتن به ايمان پدران پيامبر خدا صلی الله علیه و آله و ابوطالب علیه السلام
به خاطر اجماع شيعه بر آن و به خاطر آن رواياتى كه از طريق سنى و شيعه نقل شده
است و بنا به قول خداى تعالى كه مىفرمايد: «وَ الَّذينَ آوَوْا وَ نَصَرُوا أُولئِكَ هُمُ
الْمُؤمِنُونَ حَقًّا». يعنى: همانا كسانى كه پناه دادند و يارى نمودند، آنان مؤنين
حقيقى هستند. و مخالف و موافق اتفاق نظر دارند كه نخستين شخصى كه به پيامبر
اكرم صلی الله علیه و آله پناه داد و او را يارى نمود حضرت ابوطالب علیه السلام بوده است.
[1] ـ حق اليقين شبّر، صفحه: 100.