ايشان هر كجا نامى از ابوطالب علیه السلام مىبرد بر ايشان درود مىفرستند و بعد از آن
كه حضرت ابوطالب علیه السلام را از هر گونه گناه و زشتى مبرّاء دانسته مىنويسد: من چه
بگويم در مورد ابوطالب علیه السلام سرور مكه، بزرگ قريش و رئيس مكه.
ابوطالب علیه السلام كسى است كه رسول خدا صلی الله علیه و آله را در كودكى سرپرستى كرد و در
بزرگسالى حمايت و محافظت نمود و او را از مشركين قريش دور ساخت و به خاطر
او در رنج و گرفتارى بزرگى افتاد و دشوارى سختى را چشيد، و بر يارى و اقدام به
امر پيامبر صلی الله علیه و آله شكيبا بود و در روايتى آمده وقتى ابوطالب علیه السلام از دنيا رفت خداى
تعالى به پيامبر اكرم صلی الله علیه و آله وحى كرد كه از مكه خارج شو زيرا ياور تو از دنيا رفته
است.[1]
وى در ادامه مىگويد: كسى كه به تاريخ و سيره علم داشته و مسلط باشد
مىداند كه اگر ابوطالب علیه السلام نبود از اسلام چيزى باقى نمىماند،[2] البته بعد از اين
مطالب مطلبى نوشته و نامهاى را ذكر كرده كه اولا؛ از جهت سند و روايت ضعيف
هست و ثانيا؛ متنى كه ابن ابى الحديد از آن نامه ذكر كرده با متنى كه ديگر مورخين
در كتاب هايشان آوردهاند تفاوت دارد و خلاصه باطل بودن آن مطلب بسيار واضح
است، البته مؤفين و محققين در طول تاريخ به اين جا كه رسيدهاند هر كدامشان مطالبى
نوشتهاند، اما آن چه من مىفهمم با توجه به مطالبى كه قبلا ايشان در مورد ابوطالب علیه السلام
نوشته و حتى هر كجا از ايشان ياد مىكند با احترام ياد مىكند و درود و سلام بر او
مىفرستند و همچنين شعرى كه بعدا در مورد حضرت ابوطالب علیه السلامسروده، به نظر من
مىرسد اين نوشته او كه با استناد به يك نامهاى كه هم سندا و هم مضموناً داراى ضعف
و تناقض و سستى هست يا از جهت تقيه بوده و يا اين كه اصلا ابن ابى الحديد آن
مطالب را ننوشته و دستان خبيث دشمنان آل اللّه بعدا اضافه كرده باشند.
ابن ابى الحديد نامهاى را ذكر كرده و نوشته با توجه به متن اين نامه من امر برايم
مشتبه شده است.
ايشان در وصف حضرت ابوطالب علیه السلام چنين سروده است:
فَلَو لَا أبُو طَالبٍ و ابنُهُ
لَما مَثُلَ الدّينُ شَخْصَاً فَقاما
فَهذا بِمَكّة آوى وَ حامى
و هذا بِيَثربَ شامَ الحُساما
تَكَفَّل عَبدُ مُنافٍ بأَمْ
و أودى وَ كانَ عَلىٌّ تَماما
فَقُلْ فِى سَبيلِ ثوى بَعْدَ ما
قَضَى ما قَضاهُ و أبْقى شُماما
فَللَّه ذا فاتِحاً لِلْعُلى
وَ لله ذا لِلْمَعالى خِتاما
وَ ما ضَرَّ مَجدَ أبى طالِبٍ
جَهُولٌ لَغا أو بَصيرٌ تَعاما
كَما لا يَضرُّ إيابَ الصَّبا
مَنْ ظَنَّ ضَوءَ النَّهار ظَلاما
يعنى: اگر ابوطالب علیه السلام و پسرش نبودند دين راست نمىشد تا بايستد.
ابوطالب علیه السلام در مكه پناه داد و حمايت كرد و على علیه السلام در مدينه مرگ را به
دشمنان مىچشانيد.
عبدمناف (ابوطالب علیه السلام) امرى را سرپرستى كرد و پناه داد كه على علیه السلام آن كار را
تمام كرد.
پس درباره كسى كه مرده بعد از آن كه كارهايى را انجام داد و عطر خوشى را به
جا گذاشت بگو.
به خدا قسم كه او گشاينده هدايت بود و به خدا قسم كه او براى بزرگىها پايان
بود.
مجد و شرف ابوطالب علیه السلام زيانى نمىبيند اگر درباره او نادانى يا بينايى كه خود
را به كورى مىزند سخن لغوى بگويد.
همان طور كه به نشانههاى صبح زيانى نمىرساند آن كه گمان مىبرد روشنايى
روز تاريك است.
[1] ـ شرح نهج البلاغه، جلد: 1، صفحه: 39.
[2] ـ شرح نهج البلاغه، جلد: 1، صفحه: 47.