از عبداللّه مأمون نقل شده: به خدا سوگند ابوطالب علیه السلام با اين سرودهها اسلام
آورد:
نصرت الرَّسولَ رسولَ المليكِ
ببيضٍ تلالا كلمع البروقْ
أذبُّ و أحمى رسولَ الالهِ
حماية حامٍ عليه شفيقْ
و ما إنْ أدُبُّ لأعدائهِ
دَبيبَ البِكارِ حِذارَ الفَنيقِ
و لكنْ أزيرُ لهُمْ ساميا
كما زار ليثٌ بِغيلٍ مَضيقِ[1]
يعنى: من رسول خداى جهانيان را با شمشيرهايى يارى رساندم كه چون برق
مىدرخشيدند و همانند برادر به دفاع و پشتيبانى از فرستاده خدا برخاستم. من
چون دوشيزگان و كنيزكان به جنبش در برابر دشمنان او برنخاستم و با ابهت در برابر
آنان غريدم، چنان چه شير در بيشه اى تنگ مىغرّد.
[1] ـ شرح نهج البلاغة لابن أبى الحديد، جلد: 14، صفحه: 74.