از زمان حضرت آدم علیه السلام تا خاتم الانبياء صلی الله علیه و آله همواره چيزهايى به عنوان ميراث
نبوّت در بين انبياء الهى علیهم السلام دست به دست مىگشته و به پيامبران بعد مىرسيده و
هر پيامبرى آن را به وصى خود مىسپرده و او نيز به وصى خود و نفر بعد هم به
وصى خود مىداده و اين ميراث انبياء علیهم السلام دائما در دست اوصياء الهى در گردش
بوده، كه علاوه بر اين كه نشان دهنده اتحاد انبياء و اوصياء الهى علیهم السلام است، خود
مستقلا دلالت دارد كه اوصياء الهى نبى هستند و بودن ميراث انبياء علیهم السلام در دست
ايشان دليل بر اين مطلب است.
امام باقر علیه السلام درباره وظيفه انبياء علیهم السلام پيرامون تعيين وصى و انتقال ميراث چنين
مىفرمايند:
قال الباقر علیه السلام :… فَلَمَّا انْقَضَتْ نُبُوَّةُ آدَمَ علیه السلام وَ اسْتَكْمَلَ أَيَّامَهُ أَوْحَى اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ إِلَيْهِ
أَنْ يَا آدَمُ قَدِ انْقَضَتْ نبوّتُكَ وَ اسْتَكْمَلْتَ أَيَّامَكَ فَاجْعَلِ الْعِلْمَ الَّذِى عِنْدَكَ وَ الْإِيمَانَ وَ
الِاسْمَ الْأَكْبَرَ وَ مِيرَاثَ الْعِلْمِ وَ آثَارَ عِلْمِ النُّبُوَّةِ فِى الْعَقِبِ مِنْ ذُرِّيَّتِكَ عِنْدَ هِبَةِ اللَّه.[1]
يعنى: هنگامى كه عمر حضرت آدم علیه السلام و نبوّتش به پايان رسيد خداوند بر او
وحى كرد كه اى آدم، تو به پايان عمر خود و نبوّتت رسيده اى، پس علمى كه نزدت
است به همراه ايمان و اسم اعظم و ميراث علم و آثار نبوّت را براى فرزندانت نزد
هبه اللّه (شيث علیه السلام) به وديعه بگذار.
در همين حديث كه چندين بار لابلاى مباحث ذكر شده در ادامه مىفرمايد كه
نوح علیه السلام و ساير انبياء علیهم السلام همه به دستور خداوند اين ميراث را به اوصياء خود
مىسپردند و بالاخره امام علیه السلام مىفرمايد: آن چه در مورد نوح علیه السلام رخ داد براى همه
انبياء علیهم السلام صورت مىپذيرد كه معلوم مىشود اين ميراث دائما نزد انبياء و
اوصياء علیهم السلامبوده است.
[1] ـ الكافى، جلد: 8، صفحه: 114.