با اين بيان، صغرى قياس و كبرى آن مطرح گرديد، مقدمه اول؛ يك بحث
شخصى و پيرامون حضرت ابوطالب علیه السلام بود، كه بيان مىكرد ايشان يكى از اوصياء
حضرت ابراهيم علیه السلام و همچنين وصى حضرت عبدالمطلب علیه السلام بوده و مقدمه دوم؛
يك قضيه كلى بود كه عقلا و نقلا مخصوصا با توضيحى كه در مورد تفاوتهاى مقام
پيامبرى داده شد كه بعضى نبى بودند و بعضى ديگر رسول، ثابت گرديد تك تك
اوصياء خود نبىاى از انبياء الهى علیهم السلام نيز بودهاند، به غير از اوصياء پيامبر اكرم صلی الله علیه و آله
كه با دليل خاص از بحث خارج مىشود و صاحب مقام نبوّت نيستند.
در نتيجه ثابت شد كه پدر بزرگوار حضرت أميرالمؤمنين على بن ابى طالب علیهم السلام
يعنى حضرت ابوطالب علیه السلام يكى از انبياء الهى علیهم السلام بوده، چرا كه با توجه به روايات
وارده ثابت شد و بر كسى پوشيده نيست كه ايشان يكى از اوصياء حضرت
ابراهيم علیه السلامو همچنين وصى مستقيم حضرت عبدالمطلب علیه السلام بودهاند و از طرف
ديگر عقلا و نقلا ثابت شد كه تمام اوصياء خود نبىاى از انبياء الهى علیهم السلام بودهاند،
بنابراين حضرت ابوطالب علیه السلام نيز از انبياء الهى مىباشد.