در كتاب كرامات العباسيه از حضرت آية اللّه حاج سيد عبّاس كاشانى حائرى
چنين نقل شده:
روزى در خانه آية اللّه العظمى حكيم بودم كه كليددار آستان مقدس حضرت
اباالفضل علیه السلام تلفن كرد و گفت: سرداب مقدس اباالفضل علیه السلام را آب گرفته و بيم آن
مىرود كه ويران گردد و به حرم مطهر و گنبد و منارهها نيز آسيب كلى وارد شود، شما
كارى بكنيد.
آية اللّه حكيم فرمودند: من جمعه خواهم آمد و هر آن چه در توان دارم انجام
خواهم داد. آنگاه گروهى از علماى نجف، از جمله اينجانب به همراه ايشان به كربلاء و
حرم مطهر حضرت اباالفضل العبّاس علیه السلام رفتيم، آن مرجع بزرگ براى بازديد به طرف
سرداب مقدس رفت و ما نيز از پى او آمديم، اما همين كه چند پله پايين رفتند، ديدم
نشستند و با صداى بسيار بلند كه تا آن روز نديده بودم، شروع به گريه كردند. همه
شگفت زده و هراسان شديم كه چه شده؟ من گردن كشيده و ديدم شگفتا! منظره
عجيبى است كه مرا هم گريان ساخت.
قبر شريف حضرت اباالفضل علیه السلام در ميان آب مثل جايى كه از هر سو به وسيله
ديوار بتنى بسيار محكم حفاظت شود، در وسط آب قرار داشت، اما آب آن را
نمىگرفت. درست همانند قبر سالارش حسين علیه السلام كه متوكل عباسى بر آن آب بست
اما آب به سوى قبر پيشروى نكرد.