اگر اشکال شود که در جمله «سیاتی شیعتی» قبل از شیعتی حرف «من» در تقدیر است که به معنای «کسانی از شیعیانم می آیند که ادّعای مشاهده می کنند.» می باشد، هشداری است نسبت به ادعاهای منحرف در درون حوزه شیعه و بنابراین ادعاهای بابیّت، بیرون از این چهارچوب است و منظور نیست؛ چون آنان از شیعیان حضرت مهدی عج نیستند. با این بیان، توقیع از تکذیب ادعاهای نیابت و بابیّت ساکت است، گرچه ما کذبِ این ادّعاها را نیز با دلیل دیگر فهمیده ایم.
در پاسخ عرض می کنیم: اولا نیازی به این چنین تقدیری نیست چرا که روایت واضح و روشن بوده و بدون تقدیر «من» معنا کامل و صحیح است چون که امام هشدار می دهند «سیأتی شیعتی» یعنی «برای شیعیانم به زودی عده ای می آیند» که با این معنا شبهه مطرح شده ازبین می رود و معلوم می گردد این معنا که «از بین شیعیانم عده ای می آیند که…» اشتباه می باشد.
ثانیا برفرض که تقدیر «من» در معنا صحیح باشد خبر دادن از دیدن مدعی مهدویت دو گونه تصور دارد: اول این که دیدار کننده نیز بداند که او به دروغ ادعا می کند و مهدی واقعی نیست، با این حال او را تبلیغ کند. در چنین حالتی، این اشکال وارد است؛ زیرا دیدار کننده از مذهب شیعه دوازده امامی خارج است و این توقیع خطاب به شیعه دوازده امامی است.
اما گونه دوم، این است که دیدار کننده نمی داند او به دروغ ادعا می کند و او را واقعاً فرزند امام یازدهم و مهدی موعود عج می داند. و به راستی گمان می کند امام زمان ع را دیده است. در این صورت، اشکالی وارد نیست؛ زیرا وی از دایره تشیع خارج نشده است و توقیع خطاب به چنین افرادی است؛ یعنی اگر کسی پیش از سفیانی و صیحه گفت: من امام مهدی عج را دیدم که ظهور کرده است (و او را واقعاً همان امام موعود می داند، نه این که بداند مدعی دروغین است) دروغ می گوید و بهتان می گوید. با این بیان، توقیع می تواند خطاب به شیعیان باشد.