برخی از احادیثی که قدما آنها را صحیح به شمار می‌آوردند، طبق اصطلاح محدثان متأخر،[1] ضعیف به حساب می‌آیند؛ زیرا قدما ملاک صحت را وثوق و اعتماد به صدور حدیث از معصوم ع می‌دانستند و برخی روایات با اینکه در سند قابل خدشه هستند ولی با وجود قرائن متنی یا خارجی اطمینان به صدور آنها از معصوم ع ایجاد می‌شده، چرا که قدما در زمانی می‌زیستند که به عصر ائمه معصومین عل نزدیک تر بوده و به کتاب های روایی اصحاب ائمه دسترسی بیشتری داشتند و قرینه‌هایی در اختیار آنها بود که از آنها اطمینان به صدور روایت از معصوم ع پیدا می‌کردند ولی این قرینه‌ها در اختیار علماء قرن‌های متأخر قرار نگرفت.
رویگردانی قدما از یک حدیث هر چند سند آن اشکالی نداشته باشد از عوامل ضعف روایت محسوب می‌شود.
[1] علماء قرن هفتم به بعد.