حضرت اباالفضل العبّاس علیه السلام حتى از همان دوران كودكى و خردسالى به خاطر
رعايت ادب حضور، هيچ گاه در كنار امام حسين علیه السلام نمىنشست و هر وقت كه پس از
كسب اجازه در كنار آن امام عزيز مىنشست، بسيار مؤب و مانند عبدى خاضع، دو
زانو در برابر مولايش مىنشست.[1]
حضرت اباالفضل العبّاس علیه السلام در طول مدت 34 سال عمر شريف شان هرگز امام
حسين علیه السلام را برادر خطاب نكردند، بلكه هميشه ايشان را با القاب محترمانه و محبت
آميزى مانند يا سيدى، يامولاى، يا سيدى و مولاى، يابن رسول اللّه خطاب مىكردند،
فقط در آخرين ساعت عمر شريف شان يعنى در لحظه شهادت صدا زد: يا اخا ادرك
اخاك؛[2] يعنى: اى برادر، برادرت را درياب، و اين تعبير نيز خود به خاطر رعايت ادب
و محبت بود، شايد مىخواست به امام حسين علیه السلام بگويد: در نزد خداى تعالى شاهد
باش و گواهى بده كه برادرت رسم برادرى را به بهترين وجه ممكن اداء نمود.
[1] – معالى السبطين جلد: 1 صفحه: 443.
[2] – معالى السبطين صفحه: 271.