عبد مناف فرزند قصى، از نظر بزرگى و شرافت، موقعيت ممتازى داشت، و چون
بسيار خوش سيما و زيبا روى بود او را ماه بطحاء مىگفتند، و به خاطر اين كه بسيار
سخاوتمند بود و حتى در زمان پدرش نيز كسى را از جود و كرم خود محروم
نمىساخت به او لقب فيّاض داده بودند، و چون منزلت بالائى در ميان مردم داشت وى
را مناف مىخواندند و از هر سو به او روى مىآوردند نام قبلى وى عبد بود كه بعدا به او
عبد مناف مىگفتند.[1]
بنابر سنگ نوشته هائى كه به دست آمده، از جمله وصاياى عبد مناف به قريش،
وصيت به تقوا و پرهيزگارى خداى تعالى و پيوند با خويشاوندان بوده است.[2]
[1] – اثبات الوصية صفحه: 75.
[2] – سيره دحلانيه در حاشيه حلبيه جلد: 1 صفحه: 17.