حضرت زينب كبرى عليهاالسلام احترام خاصى براى حضرت امالبنين عليهاالسلام قائل بودند و
هميشه در اعياد براى عرض تبريك و در شهادتها براى عرض تسليت به زيارت
حضرت امالبنين عليهاالسلام رفته و همواره ايشان را احترام و اكرام مىفرمودند.
حضرت امالبنين عليهاالسلام بانوئى با فضيلت و عارف به حق اهل بيت عصمت و
طهارت علیهم السلام بود و محبت شديد و خالصى به آنان داشته و خود را وقف محبت و
خدمتگزارى به آنها كرده بود.[1]
اين بانوى عظيم الشأن در نزد مردم مسلمان داراى جايگاه ويژهاى است، مردم
مسلمان ايشان را نزد خداى تعالى شفيع و واسطه قرار مىدهند و به اين وسيله حاجات
خود را از خداى تعالى گرفته و غم و اندوهشان برطرف مىشود.
حضرت امالبنين عليهاالسلام بعد از أميرالمؤمنين على بن ابى طالب علیهم السلام مدت زيادى
زنده بودند اما با هيچ كسى ازدواج نكردند؛ امامه و اسماء بنت عميس و ليلى نهشيله نيز
بعد از شهادت حضرت على بن ابى طالب علیهم السلام به توصيه حضرت امالبنين عليهاالسلام با هيچ
كس ازدواج نكردند.
اين بانوى بزرگوار و وفادار، به استناد حديثى از حضرت على بن ابى طالب علیهم السلام
كه مىفرمايد: أَنَّهُ لَا يَجُوزُ لِأَزْوَاجِ النَّبِيِّ صلی الله علیه و آله وَ الْوَصِيِّ أَنْ يَتَزَوَّجْنَ بِغَيْرِهِ بَعْدَه.[2]
يعنى: همسران پيامبر و اوصياء، بعد از مرگ ايشان نبايد به همسرى كسى در آيند،
تن به ازدواج با كسى نداده و حتى به ديگر همسران أميرالمؤمنين على بن ابى
طالب علیهم السلام چنين تذكرى مىدادند.
پس از شهادت أميرالمؤمنين على بن ابى طالب علیهم السلام روزى مغيرة بن نوفل كه يكى
از مشاهير عرب بود از امامه، همسر على بن ابى طالب علیهم السلام خواستگارى كرد، امامه نزد
حضرت امالبنين عليهاالسلام رفت و ايشان را در جريان گذاشت و در مورد اين ازدواج با
ايشان مشورت كرد.
حضرت امالبنين عليهاالسلام در جواب او با استناد به همان حديث على بن
ابىطالب علیهم السلام فرمودند: سزاوار نيست كه ما پس از ايشان در خانه ديگرى باشيم و با
مرد ديگرى ازدواج كنيم.
اين فرمايش حضرت امالبنين عليهاالسلام نه تنها در امامه، بلكه در ديگر همسران امام، از
جمله: ليلى تميميّه و اسماء بنت عميس نيز اثر گذاشت، لذا به همين جهت اين چهار
بانوى عظيم الشأن تا پايان عمرشان با هيچ كس ديگر ازدواج نكردند.[3]
حضرت امالبنين عليهاالسلام تا چند سال پس از واقعه جانسوز كربلاء در قيد حيات بوده
و همواره به افشاگرى عليه حكومت بنى اميه مىپرداخت، ايشان سرانجام در روز
سيزدهم جمادى الثانى سال 70 هجرى دار فانى را وداع گفت و در قبرستان بقيع، در
كنار صفيه و عاتكه دو تن از عمههاى گرامى پيامبر اكرم صلی الله علیه و آله مدفون گرديد.[4]
[1] – العبّاس صفحه: 133.
[2] – بحارالأنوار جلد: 42 صفحه: 92.
[3] – (كشف الغمة صفحه: 32) و (الفصول المهمة صفحه: 145) و (مناقب ابن شهرآشوب جلد 2 صفحه 76)
و (مطالب السؤل: صفحه: 63).
[4] – فرهنگ جامع الفبايى تاريخ و جغرافياى مكه و مدينه صفحه: 123.