در دوران كودكى به امام حسين علیه السلام
روزى حضرت على بن ابى طالب علیه السلام در مسجد براى اصحاب و دوستانشان
صحبت مىكردند كه متوجه امام حسين علیه السلام شده و احساس كردند ايشان مشكلى دارد.
فرمودند: حسين جان مسألهاى پيش آمده؟
امام حسين علیه السلام فرمود: تشنه هستم، اگر اجازه بدهيد مىروم آبى بنوشم.
على بن ابى طالب علیهم السلام فرمودند: قنبر برايت آب خواهد آورد.
حضرت اباالفضل العبّاس علیه السلام كه در جوار آن حضرت نشسته بود، متوجه تشنگى
امام حسين علیه السلام شد و فورا از جا برخاست تا براى ايشان آب بياورد، دوان دوان آمد و
به مادرش حضرت امالبنين عليهاالسلام فرمود: آقا و سرورم حسين علیه السلام تشنه است، پدرم به
قنبر فرموده برود برايش آب بياورد، اما من مىخواهم از او سبقت بگيرم و براى سرورم
آب ببرم.
حضرت امالبنين عليهاالسلام ظرف آبى به ايشان دادند، حضرت اباالفضل العبّاس علیه السلام با
محبت تمام آب را گرفته و با سرعت به طرف مسجد دويد، در بين راه مقدارى از آبها
بر سر و گردن و يقه پيراهن حضرت اباالفضل العبّاس علیه السلام ريخت و خيس شد.
همين كه وارد مسجد شد و على بن ابى طالب علیهم السلام چشمش به ايشان افتاد، شروع
به گريه كردن نمود.
مردم گفتند: آقا اينها دو برادر هستند، اباالفضل العبّاس علیه السلام رفته براى برادرش
حسين علیه السلام آب آورده است، اين كه گريه ندارد.
حضرت به آنها فرمود: گريه من براى امروز نيست، من يك روز ديگر را
مىبينم.[1]
حضرت اباالفضل العبّاس علیه السلام از همان دوران كودكى و خردسالى در اثر تربيت
صحيح، محبت شديدى به امام حسن و امام حسين علیهم السلام داشت و هميشه آن بزرگواران
را بر خود مقدم مىداشت، و در اكثر مواقع هر چه را به دست مىآورد به آنها هديه
مىكرد، زيرا او هميشه و در همه حال، رفاه و راحتى سيد و سرور خود را بر رفاه و
راحتى خويش ترجيح مىداد.
به عنوان مثال روزى مادرش خوشه انگورى به او داد تا بخورد، اما ايشان آن را
نخوردند بلكه انگور را گرفت و با شتاب از خانه بيرون رفت.
حضرت امالبنين عليهاالسلام از ايشان پرسيدند: پسرم كجا مىروى؟
حضرت اباالفضل العبّاس علیه السلام فرمودند: مىخواهم اين خوشه انگور را براى
مولايم حسين علیه السلام ببرم.[2]
حضرت سيدالشهداء علیه السلام هميشه اكثر امور خود را به حضرت اباالفضل
العبّاس علیه السلام مىسپردند و چون ايشان خدمتگزارى اولياء اللّه را باعث رشد و پاكى
روح مىدانست تمام اوامر حضرت سيدالشهداء را با جان و دل انجام مىداد.[3]
[1] – برگرفته شده از مستطرف الاحاديث.
[2] – شخصيت حضرت ابوالفضل علیه السلام صفحه: 80.
[3] – رياض القدس جلد: 2 صفحه: 65.