ايشان از جمله فرزندان حضرت اباالفضل العبّاس علیه السلام هستند كه در واقعه
جانسوز كربلاء به شهادت رسيدند،[1] حضرت اباالفضل العبّاس علیه السلام در ميان فرزندان
خويش علاقه و محبت خاصى به محمد داشتند، به حدى كه ايشان را حتى المقدور از
خود جدا نمىكردند.[2]
حضرت اباالفضل العبّاس علیه السلام در واقعه جانسوز كربلاء بعد از به شهادت رسيدن
برادرانش، وقتى امام حسين علیه السلام را بىياور ديد، فرزندش محمد را صدا زد و با دست
خود لباس جنگ بر تن او پوشاند و شمشير به كمرش بست، سپس دست او را گرفته و
نزد حضرت سيدالشهداء علیه السلام رفت و شخصاً از آن حضرت اذن جنگ برايش گرفت و
خطاب به فرزندش محمد فرمود: اى نور ديده، از محنت اين جهان به سوى جهانى
آباد، رهسپار شو كه ساعتى نمىگذرد كه من نيز به تو ملحق خواهم شد.
محمد دست امام زمانش يعنى امام حسين علیه السلام را بوسيد و پس از خداحافظى با
بانوان حرم، به ميدان جنگ شتافت و مبارز طلبيد و پس از ساعتى نبرد شجاعانه به مقام
رفيع شهادت نائل گرديد.[3]
[1] – اعيان الشيعه جلد: 1 صفحه: 610.
[2] – رياض القدس جلد: 2 صفحه: 63.
[3] – رياض القدس جلد: 2 صفحه: 63.