عصر عاشورا پس از آن كه امام حسين علیه السلام و اصحاب باوفايش در واقعه جانسوز
كربلاء به شهادت رسيدند، عمر سعد دستور داد، سرهاى شهيدان را از بدن جدا كرده، و
آنها را بين نمايندگان چند قبيله تقسيم كنند، تا نزد عبيداللّه بن زياد برده، و از او جايزه
بگيرند.
به قبيله كنده، كه رئيس و نماينده آنها قيس بن اشعث بود، سيزده سر بريده، به
قبيله هوازن، كه رئيس و نماينده آنها شمر بن ذى الجوشن بود، دوازده سر بريده، به
قبيله تميم، هفده سر بريده، به بنى اسد، شانزده سر بريده، و به قبيله مذحج، هفت سر
دادند، كه مجموع آنها 65 سر بريده شد، بقيه سرها را در بين ديگران تقسيم كردند.[1]
سر مقدس امام حسين علیه السلام توسط خولى بن يزيد اصبحى، زودتر از همه به كوفه
نزد ابن زياد برده شد، و ساير سرها را شمر و قيس و عمرو بن حجاج به كوفه بردند.[2]
سر مقدس حضرت اباالفضل العبّاس علیه السلام را همراه با سر مقدس امام حسين علیه السلام
بر نيزه كردند و به كوفه نزد ابن زياد، و سپس به شام نزد يزيد بردند.
وقتى سرهاى شهداى كربلاء را به كوفه بردند، ابن زياد سر مبارك حضرت
سيدالشهداء علیه السلام را برداشته و روى ران خود گذاشت، در اين اثناء يك قطره خون از سر
مبارك آن حضرت بر قباى او چكيد و قبا و رانش را سوراخ كرد و به زمين افتاد و در
زمين ناپديد شد، آن سوراخ در ران ابن زياد ماند و عفونت شديدى كرد و هر چه مداوا
مى كرد بهبود نيافت و از آن زخم، بوى تعفن شديدى آشكار شد و تا روزى كه به درك
رفت و به جهنم واصل گرديد، آن بوى بد و تعفن از او استشمام مىشد،[3] همچنين
هنگامى كه سر مبارك امام حسين علیه السلام را در برابر ابن زياد نهادند، از ديوارهاى
دارالاماره خون جارى مىگشت.[4]
[1] – لهوف صفحه: 81.
[2] – مقتل الحسين صفحه: 274 الى 275.
[3] – برگرفته شده از تحفة المجالس.
[4] – تهذيب الكمال جلد: 6 صفحه: 433 الى 434.