اين لقب بزرگ برگرفته شده از زيارت نامه آن حضرت به نقل از امام صادق علیه السلام
است كه مىفرمايند: السلام عليك ايها العبد الصالح المطيع لله و لرسوله و
لاميرالمؤنين و الحسن و الحسين علیهم السلام
به طور كلى مقام عبوديت بالاترين مقامى است كه هر كسى بايد در دنيا كسب كند،
ما در نماز در مورد پيامبر اكرم صلی الله علیه و آله اول به عبوديتش شهادت مىدهيم بعد به رسالت
ايشان: اشهد ان محمدا عبده و رسوله؛ حضرت اباالفضل العبّاس علیه السلام در تمام مدت
عمر شريف شان يك لحظه نستجير باللّه خودسرانه كارى نكردند و از خود صحبتى
نفرمودند بلكه صد در صد و به معناى دقيق كلمه، عبد و مطيع خداى تعالى و امام
زمانشان بودند.
علماء علم اخلاق آخرين مرحله تزكيه نفس را مقام عبوديت مىدانند در كتاب
شريف سير الى اللّه مراحل تزكيه نفس را به ترتيب زير بيان فرموده است:
يقظه، توبه، استقامت، صراط مستقيم، محبت، جهاد با نفس، عبوديت.
لذا كسى كه شروع به تزكيه نفس مىكند، حاصل و نتيجه تزكيه نفسش اين است كه
عبد مىشود، آن هم عبد خدا و امام زمانش؛ چقدر در اشتباه هستند كسانى كه به
اصطلاح خودشان مشغول تزكيه نفس مىشوند و بعد از مدتى به جاى اين كه عبد و
مطيع خدا و امام زمانشان باشند خود را مراد و مرشد و معبود ديگران مىدانند.
تزكيه نفسى كه در صراط مستقيم باشد انسان را عبد مىكند نه قطب و مسائل
كذائى.