معناى المؤر
اين لقب به معناى شخص ايثارگر مىباشد، ايثار يعنى انسان آن چه را كه خود لازم
دارد به ديگران ببخشد، حضرت اباالفضل العبّاس علیه السلام نه تنها در واقعه جانسوز كربلاء
بلكه در تمام عمر شريف شان مظهر تمام و كمال ايثار و از خود گذشتگى بودند، ايشان
از همان دوران كودكى هميشه و در همه حال همه چيز را اول براى ديگران
مىخواستند، و رفاه و راحتى ديگران برايشان خيلى مهم بود، مخصوصا در مقابل
برادرشان حضرت سيدالشهداء علیه السلام ايثار و از خود گذشتگى عجيبى داشتند به طورى
كه اكثر قريب به اتفاق اوقات هر چه به او مىرسيد، با اين كه خودش به آن نياز داشت
اما آن را به امام حسين علیه السلام مىبخشيد.
ايشان در واقعه جانسوز كربلاء منصب سقايت داشتند و آب را به طور برنامه
ريزى شدهاى در بين اصحاب تقسيم مىكردند، اما جيره آبى كه قسمت خودشان
مىشد، با اين كه به شدت تشنه بودند استفاده نمىكردند و براى طفلان و كودكان
مىگذاشتند،[1] همچنين در كنار شريعه فرات كه رسيدند دستهاى مبارك شان زير
آب برده و آب را بالا آوردند و بعد عطش امام حسين علیه السلام و اهل بيت شان را به ياد
آورده و فرمودند: يا نفس هونى و والحسين معطش؛ يعنى: اى نفس! خوار باش در
حالى كه حسين علیه السلام تشنه است، و آب را به رودخانه ريختند و مشك را پر كرده و به
طرف امام حسين علیه السلام برگشتند،[2] اين جريانات و صدها بلكه هزاران جريان ديگر
همه نشانگر ايثار و از خودگذشتگى آن حضرت مخصوصا در قبال ولى و امام زمانش
مىباشد.
همچنين القاب ديگرى نيز براى آن حضرت مىباشد كه چون معنايش با معناى
القاب توضيح داده شده يكى بود براى جلو گيرى از تكرار، ديگر توضيح خاصى براى
آنها نداديم و آنها عبارتند از: باب الحسين، المصفى، الضَيغَم، المواسى، الصديق.
باب الحسين به معناى درب امام حسين علیه السلام همان طور كه پيامبر اكرم صلی الله علیه و آله در
مورد على بن ابى طالب علیهم السلام فرمودند: أَنَا مَدِينَةُ الْعِلْمِ وَ عَلِيٌّ بَابُهَا،[3] ايشان نيز باب
امام حسين علیه السلام بودند، المصفى به معناى خاتمه دهنده به جنگ و درگيرىها، الضغيم به
معناى شير، المواسى به معناى ايثارگرى، الصديق به معناى درستكار و راستگو
مىباشد.
[1] – الخصائص العباسيه صفحه: 217.
[2] – رياض المصائب صفحه: 313.
[3] – وسائلالشيعة جلد: 27 صفحه: 34.