حضرت اباالفضل العبّاس علیه السلام از همان بدو تولد، كودكى بسيار زيبا و خوش اندام
بود و از جهت جمال و زيبائى از هر زيبارويى زيباتر بود، به طورى كه همه افراد وقتى
در برابر چهره زيبا و دلفريبش واقع مىشدند محو تماشاى جمال زيبايش شده و لب به
تحسين مىگشودند.
هيچ شخصى در عالم به زيبائى او وجود نداشت و ايشان از اين جهت نيز يگانه
دوران بود، ايشان از جهت زيبائى چهره آن قدر جذّاب و دلنشين بود كه تمام
زيبارويان عالم در برابرش مانند ستارگانى بودند كه گرداگرد ماه تابان قرار مىگرفتند.[1]
ايشان در زيبايى چهره و دلربائى نشانهاى بارز از نشانههاى زيبايى بود لذا به
همين جهت ملقب به قمر بنى هاشم شد، و همان گونه كه ماه خاندان شريف و بزرگوار
خويش يعنى بنى هاشم بود در دنياى اسلام نيز ماهى درخشان بود و با انتخاب راه
شهادت مبانى اعتقادى و اهداف خويش را براى همه مسلمانان روشن ساخت.[2]
يكى ديگر از مهمترين عللى كه ايشان را ملقب به اين لقب كردهاند اين است كه
همان گونه كه از چهره مبارك حضرت فاطمه زهراء عليهاالسلام علاوه بر نور معنوى، نور
مادى مىدرخشيد[3] از صورت مبارك حضرت اباالفضل العبّاس علیه السلام به غير از نور
معنوى، نور مادى تلألؤداشت و مىدرخشيد، در كتاب شريف انوار الزهراء عليهاالسلام در اين
باره چنين آمده: حضرت فاطمه عليهاالسلام درخشندگى مادى داشته به طورى كه خانههاى
مكه را نورانى مىكرده و درخشندگى معنوى نيز داشته كه هادى و راهنماى حقيقى
ديگران بود، در عين آن كه خودش هدايت شده بوده است.[4]
داشتن نور مادى مسأله ايست كه مورخان سنى و شيعه در كتب خود آن را براى
بعضى افراد مانند پيامبر اكرم صلی الله علیه و آله، حضرت فاطمه زهراء عليهاالسلام، على اكبر علیه السلام، قاسم بن
الحسن علیه السلام و ديگران تأييد و آوردهاند.
صورت مبارك حضرت اباالفضل العبّاس علیه السلام نيز مانند ماه شب چهارده نور
داشت و مىدرخشيد، صورت مبارك ايشان در شب تاريك و ظلمانى مىدرخشيد و از
نور چهرهاش هر كجا كه مىرفت بدون نياز به چراغ، روشن مىشد.[5]
هر گاه ايشان در كوچههاى مدينه راه مىرفتند اكثر قريب به اتفاق اهالى مدينه
براى ديدن ايشان مىشتافتند.[6]
حضرت اباالفضل العبّاس علیه السلام اين لقب را از آباء و اجداد بزرگوارش علیه السلام به ارث
برده است، زيرا حضرت عبدمناف را قمر البطحاء،[7] و حضرت عبداللّه پدر گرامى
پيامبر اكرم صلی الله علیه و آله را قمر الحرم مىگفتند.[8]
[1] – سردار كربلاء فصل اسامى قمر بنى هاشم.
[2] – العبّاس صفحه: 31.
[3] – أَبُو هَاشِمٍ الْعَسْكَرِيُّ سَأَلْتُ صَاحِبَ الْعَسْكَرِ علیه السلام لِمَ سُمِّيَتْ فَاطِمَةُ الزَّهْرَاءَ عليهاالسلام فَقَالَ كَانَ وَجْهُهَا يَزْهَرُ لِأَمِيرِالْمُؤمِنِينَ علیه السلام مِنْ أَوَّلِ النَّهَارِ كَالشَّمْسِ الضَّاحِيَةِ وَ عِنْدَ الزَّوَالَ كَالْقَمَرِ الْمُنِيرِ وَ عِنْدَ غُرُوبِ الشَّمْسِ كَالْكَوْكَبِ الدُّرِّيِّ كَثِيرٍبحارالأنوار جلد: 43 صفحه: 16.
[4] – انوار الزهراء عليهاالسلام صفحه: 22.
[5] – العبّاس صفحه: 81. بسيارى از بزرگان من جمله ابن شهرآشوب در كتاب مناقب اين مسأله را آورده و
تأئيد نمودهاند.
[6] – فرسان الهيجاء صفحه: 189.
[7] – تاج العروس من جواهر القاموس جلد: 12صفحه: 515.
[8] – المزار صفحه: 113.