در سال چهلم هجرى وقتى على بن ابى طالب علیهم السلام به شهادت رسيدند، حضرت
اباالفضل العبّاس علیه السلام چهارده سال داشتند، ايشان با حزن و اندوه فراوان شاهد دفن
شبانه و پنهانى أميرالمؤمنين على بن ابى طالب علیهم السلام بودند.
در شب بيست و يكم ماه مبارك رمضان، وقتى على بن ابى طالب علیهم السلام از همه
خواستند تا اتاق را ترك كنند، حضرت اباالفضل العبّاس علیه السلام نيز بسيار با ادب همراه با
ديگر برادر و خواهرهايشان برخواستند كه از اتاق خارج شوند، ولى ناگهان حضرت
على علیه السلام با صداى ضعيف و نحيف فرمودند: پسرم عبّاس؛ تو بمان.
سپس ايشان را كه نوجوانى بودند در آغوش گرفته و به سينه خود چسباندند و به
او فرمودند: پسرم عبّاس؛ در روز عاشورا در صحراى كربلاء جان تو و جان حسين؛
پسرم! به زودى در روز قيامت به وسيله تو چشمانم روشن مىگردد.
آن گاه فرمود: اذا كان يوم عاشورا و دخلت المشرعة، اياك ان تشرب الماء و
اخوك الحسين عطشان؛[1]
يعنى: پسرم! هنگامى كه روز عاشورا فرا رسيد و بر شريعه آب وارد شدى، مبادا
آب بياشامى در حالى كه برادرت حسين تشنه است.
ايشان بعد از شهادت پدر گراميش تحت تربيت مربيانى الهى همچون امام حسن و
امام حسين علیهم السلام بود، و در طول مدت زندگىاش هرگز توصيه أميرالمؤمنين على بن ابى
طالب علیهم السلام كه در آستانه شهادت در شب 21 رمضان به او داشت را فراموش نمى كرد و
مىدانست روزهاى سخت و تلخى در پيش رو دارد و بايد كمر همت و شجاعت ببندد
و آماده وقايع عاشورا در كربلاء باشد.
[1] – معالى السبطين، جلد: 1 صفحه: 454.