وجود نازنين حضرت اباالفضل العبّاس علیه السلام داراى خصوصياتى است كه اگر در
كنه آن فرو رويم از اين همه عظمت متحير مىشويم، اين كه پنج امام معصوم بر دستان
ايشان بوسه مىزنند مسأله بسيار قابل تأملى است.
كسانى كه داراى عصمت كبرى بوده و از ناحيه خداى تعالى صاحب ولايتند و
خلقت روحشان به طور كلى با تمام خلايق متفاوت است و در واقع مظهر كامل تمام
صفات فعل خدا مىباشند و خداى تعالى به خاطر آن بزرگواران تمام جهان هستى را
آفريده و روزى مىدهد و به يمن وجود ايشان آن را نگه داشته است،[1] و اگر لحظهاى
دنيا از آن بزرگواران خالى گردد زمين اهلش را در خود فرو مىبرد.[2]
حال اگر اين چنين اشخاص با عظمت و جليل القدرى بر دستان كسى بوسه بزنند،
يعنى بوسه زننده امام معصوم علیهم السلام باشد، كسانى كه هيچ عملى را بدون حكمت و دليل
انجام نمى دهند، اين كار يك ابراز محبت فوق العاده و فضيلتى است كه عقل
انسانهاى عامى از درك حقيقت آن عاجز است.
وجود نازنين أميرالمؤمنين علیه السلام بر دستان حضرت اباالفضل العبّاس علیه السلام در بدو
تولد و همچنين در دوران كودكى بوسه زده و اشك مىريختند، امام مجتبى علیه السلام نيز در
دوران كودكى به پدر بزرگوارشان اقتدا كرده و بر دستان ايشان بوسه مىزدند، حضرت
سيدالشهداء علیه السلام نيز در دوران كودكى و بعد از شهادت ايشان كه دستان مباركش از بدن
جدا شده بود بر آن دو دست مشكل گشا بوسه زدند، حضرت زين العابدين و امام
باقر علیهم السلام هم بعد از شهادت ايشان در حالى كه دستان مباركش از بدن جدا شده بود،
زمانى كه اهل بيت را از كنار اجساد شهداء عبور دادند بر دستان ايشان بوسه زدند.[3]
با اين وصف تمام معصومينى كه حضرت اباالفضل العبّاس علیه السلام را درك كردهاند
اهتمام به اين فعل نمودهاند، گويا با اين كار قصد داشتهاند روح پاك و با عظمت و
مؤّب به آداب اللّه ايشان را به آيندگان معرفى كرده و ايشان را به عنوان الگوى بشريت
معرفى كنند كه ما در طول مباحث اين كتاب تا حدودى به توضيح آن صفات حميده
پرداختهايم كه تمام عظمت حضرت اباالفضل العبّاس علیه السلام ناشى از محبت و ادب و
خدمت و از خودگذشتگى و تواضع در مقابل اهلبيت عصمت و طهارت علیهم السلام بوده
است.
[1] – زاد المعاد صفحه: 423.
[2] – دلائل الامامه صفحه: 436.
[3] – الخصائص العباسيه صفحه: 333.