روز قيامت روزى است كه خداى تعالى در وصفش فرموده: “يوم يفِرُّ المرء مِن
اَخيه و اُمّهِ وَاَبيه[1]” يعنى: روزى كه انسان از برادر و خواهر و پدر كه نزديكترين افراد
به انسان هستند فرار مىكند، و “يوم الفصل“ است؛[2] يعنى: روز جدايى است، “يوم
التغابن“ است،[3] “يوم الحسره“ است،[4] و احوالاتى دارد كه باعث متحير شدن انسانها
مىگردد و در آن هنگام همه چشم اميد به شفاعت اهل بيت علیهم السلام دارند و اين جا است
كه مقام رفيع حضرت اباالفضل العبّاس علیه السلام مشخص مىگردد.
وقتى روز قيامت برپا مىشود، پيامبر اكرم صلی الله علیه و آله به على بن ابى طالب علیهم السلام
مىفرمايند: به حضرت فاطمه زهراء عليهاالسلام بگو؛ براى شفاعت و نجات امت چه دارى؟
حضرت على بن ابى طالب علیهم السلام پيام پيامبر اكرم صلی الله علیه و آله را به حضرت فاطمه
زهراء عليهاالسلام ابلاغ مىكند، ايشان در پاسخ مىفرمايند:
يا اميرالمؤنين! كفانا لاجل هذا المقام اليدان المقطوعتان من ابنى العبّاس؛
اى اميرمؤنان! دو دست بريده پسرم عبّاس علیه السلام براى ما در مورد مقام شفاعت
كافى است.[5]
در آن روز همه خلايق مقام حضرت اباالفضل العبّاس علیه السلام را مىبينند، امام
سجاد علیه السلام فرمود: تمام شهداء به مقام ايشان غبطه مىخورند.
از آنجا كه كلام امام سجاد علیه السلام اطلاق دارد، فهميده مىشود كه حتى انبياء و اولياء
(به جز چهارده معصوم كه درباره ايشان دليل خاص داريم) همه و همه به مقام ايشان
غبطه خورده و آرزو مىكنند: اى كاش ما نيز مقامى همچون اباالفضل العبّاس علیه السلام
داشتيم.
[1] – سوره عبس آيه: 34 الى 35.
[2] – سوره صافات آيه: 21.
[3] – سوره تغابن آيه: 9.
[4] – سوره مريم آيه: 39.
[5] – معالى السبطين جلد: 1 صفحه: 452.