معروف به ابن بطريق حلى رحمهالله از بزرگان شيعه در قرن ششم هجرى قمرى
ايشان در كتاب عمدة عيون الصحاح الاخبار فصلى را به نام ما جاء فى ابى
طالب علیه السلام قرار داده و در آن اقرار بزرگان اهل سنت را در مورد ايمان حضرت
ابوطالب علیه السلام را جمع آورى نموده.
ايشان به نقل از مسند ابن حنبل مىنويسد:
مِنْ مُسْنَدِ ابْنِ حَنْبَلٍ فِى ذِكْرِ وَفَاتِهِ وَ بِالْإِسْنَادِ الْمُقَدَّمِ قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ
حَنْبَلٍ قَالَ مُحَمَّدُ بْنُ يُونُسَ الْقُرَشِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا شَرِيكُ بْنُ عَبْدِ الْمَجِيدِ الْحَنَفِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا
الْهَيْثَمُ الْبَكَّاءُ قَالَ حَدَّثَنَا ثَابِتٌ عَنْ أَنَسٍ قَالَ لَمَّا مَرِضَ أَبُو طَالِبٍ علیه السلام مَرَضَهُ الَّذِي مَاتَ فِيهِ
أَرْسَلَنِي إِلَى النَّبِيِّ صلی الله علیه و آله وَ قَالَ قُلْ لَهُ ادْعُ رَبَّكَ أَنْ يَشْفِيَنِي فَإِنَّ رَبَّكَ يُطِيعُكَ وَ ابْعَثْ إِلَيَّ
بِقِطَافٍ مِنْ قِطَافِ الْجَنَّةِ فَأَرْسَلَ إِلَيْهِ النَّبِيُّ صلی الله علیه و آله وَ أَنْتَ يَا عَمِّ إِنْ أَطَعْتَ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ
أَطَاعَك.
يعنى: انس مىگويد: وقتى ابوطالب علیه السلام در بستر بيمارى كه در آن وفات كرد
افتاد مرا نزد پيامبر صلی الله علیه و آله فرستاد و گفت به پيامبر صلی الله علیه و آله بگو: براى شفاى من دعا كن و از
خدا بخواه كه قطعا خداوند خواسته تو را عطا مىنمايد و براى من ميوهاى از
ميوههاى بهشت بفرست، پس پيامبر صلی الله علیه و آله فرستاد و فرمود: اى عمو! اگر خدا را
اطاعت نمايى خدا دعايت را برآورده مىنمايد.
در ادامه مىنويسد:
فهذه أيضا من أدل دليل على ايمانه لأنه اعترف بان النبى صلی الله علیه و آله له دعاء مقبول، و ان
له ربا يقبل دعائه، و اعترف بربه أيضا، و انه يطيع نبيه، و هذا تصديق أيضا بما أخبر به
النبى صلی الله علیه و آله ان اللّه تعالى يقبل دعائه، و تصديق بالجنة و ما وعد فيها من النعيم من المأكل
من حيث طلب قطافا من قطاف الجنة و ان اللّه تعالى هو الفاعل لذلك و قول النبى صلی الله علیه و آله
فى جوابه: ان “أطعت اللّه عز وجل أطاعك“ ليس هو نهيا له عما هو عليه و لا تركا لإجابة
دعائه، بل هو أمر له بطاعة اللّه تعالى، و اقرار له على ما هو عليه، يدل عليه قوله تعالى:
“وَ اِن تُطِيعُوه تَهتَدُوا“.
يعنى: اين نيز از محكمترين ادله بر ايمان حضرت ابوطالب علیه السلام است زيرا در آن
اعتراف به استجابت دعاى پيامبر صلی الله علیه و آله و خداى او و اين كه به پيامبرش همه چيز
عطا مىكند و ايضا تصديق سخن پيامبر كه دعايش مستجاب مىباشد است و نيز
تصديق بهشت و نعمت هايش است، چرا كه ايشان از پيامبر صلی الله علیه و آله ميوهاى بهشتى در
خواست مىنمايد و شكى نيست كه همه اينها را خداوند انجام مىدهد و سخن
پيامبر صلی الله علیه و آله در پاسخ او (ان أطعت اللّه عزوجل أطاعك) به معنى نهى حضرت
ابوطالب علیه السلام از دينى كه داشته يا ترك اجابت خواسته او نمىباشد؛ بلكه دستورى
براى او به اطاعت الهى است و اقرارى بر دين حق او است، كه آيه قرآن بر آن دلالت
مىكند: «وَ اِن تُطِيعُوه تَهتَدُوا».
در ادامه مىنويسد:
و قد اتفق على هذه الأبيات مقاتل و الثعلبى و ابن عباس و القاسم بن محيضرة و
عطاء بن دينار، و فى ذلك شهادة له بتصديقه بدليل شهادة ألفاظها الناطقة، و لو ذكرت
مقالة غير أصحاب هذه الكتب، لكان أوضح فى الدليل و أعظم فى التبجيل، و إنما
شرطت فى صدر الكتاب ان لا أذكر فيه من غير هذه الطرق شيئا، لكونها قاطعة الحجاج،
مزيلة اللجاج، إذ هى من الصحاح الستة و مسند أحمد و تفسير الثعلبى، فهذه عمدة كتب
الاسلام.
يعنى: بر اين سخنان (حضرت ابوطالب علیه السلام) مقاتل و ثعلبى و ابن عباس و قاسم
بن محيضرة و عطاء بن دينار، اتفاق نظر دارند كه نشان دهنده ايمان ابوطالب علیه السلام به
پيامبر اكرم صلی الله علیه و آله است؛ زيرا ايشان با سخنان خود شهادت به اين مطلب داده است و
حتى اگر سخنان غير از اين افراد را ذكر مىكردم ادله و سخنانشان هم واضحتر و هم
عظيمتر در بزرگداشت حضرت ابوطالب علیه السلام بود و در ابتداى اين كتاب شرط نمودم
كه چيزى را از غير اين طرق نقل نكنم، چون ادله آنها مقبول و از بين برنده عذر افراد
لجوج است چرا كه آنها از صحاح سته و مسند احمد و تفسير ثعلبى كه مهمترين كتب
اسلامى است، مىباشد.