يكى ديگر از خصوصيات پيامبران الهى كه به وسيله آن به صدق گفتارشان پى
برده مىشود شخصيت ايشان و اخلاق و برخورد و سيره و روش و منش زندگى و
روحيات و كمالات خارق العاده آنها است، به اين معنا كه وقتى به سيره و زندگى
انبياء الهى علیهم السلام دقيق مىشويم مىبينيم ايشان در زندگى و برخوردهاى خود با افراد
اجتماع اعم از همسر و فرزند و اقوام و همسايه و مردم، به گونهاى بودند كه همه
آنها را به عنوان شخصى پاك، نيكو، با عظمت و درستكار مىشناختند و هيچ گاه
معروف به بدى، شرارت و بد رفتارى نبودهاند و اين خصوصيتى است كه در طول
تاريخ دقيقا در اوصياء الهى نيز به وضوح ديده مىشود و مهمترين دليل بر اين
مطلب، زندگى همواره دور از هر گونه كج روى و آلودگى و سرشار از سجاياى
اخلاقى ايشان بوده است.
براى نمونه رسول مكرم اسلام صلی الله علیه و آله كه تا قبل از زمان بعثت، در ميان قريش و
اعراب جاهليت با همان رفتار و كردار ناپسندشان زندگى مىكرد و سخنى از اسلام
به زبان نمىآورد، ولى تمام قريش او را به عنوان شخصى درستكار و پاك
مىشناختند، و به او لقب محمد امين داده بودند.
در واقع انبياء و اوصياء الهى علیهم السلام در اين مقوله نيز با هم برابر هستند و همه مردم
اطرافشان آنها را به شرافت و پاكى مىشناختند.