او مىگويد: تواترت الاخبار أنّ أباطالب علیه السلام كان يحب النبى صلی الله علیه و آله و يحوطه و ينصره
و يعينه على تبليغ دينه و يصدقه فيما يقوله و يأمر أولاده كجعفر و على علیهم السلامباتباعه و
نصرته… هذا ألاخبار كلها صريحه فى أنّ قلبه طافح و ممتلى بالايمان بالنبى صلی الله علیه و آله .[1]
يعنى: اخبار به حد تواتر وجود دارد كه حضرت ابوطالب علیه السلام نسبت به پيامبر
خدا صلی الله علیه و آله علاقه زيادى داشت و نگهبانى و يارى او بر ابلاغ رسالتش و تصديق آن چه
كه او مىگويد و دستور دادن به فرزندش مثل جعفر و على علیهم السلام به پيروى و يارى
پيامبر خدا صلی الله علیه و آله و… تمام اينها دلالت صريحى دارد كه قلب ابوطالب علیه السلام از ايمان
به پيامبر خدا صلی الله علیه و آله مالامال و لبريز بوده است.
همچنين مىگويد: ابوطالب علیه السلام قبل از صدور وحى، زبان بر طَبَق وحى گشود
(منظور اشعار ايشان است) كه پيامبر صلی الله علیه و آله پس از آن كه وحى به او مىشد خبر به
قول ابوطالب علیه السلام مىداد (يعنى اشاره به اشعار ابوطالب علیه السلام در گذشته مىكرد)،
حديث پيامبر صلی الله علیه و آله مانند قرآن وحى است و از اين اخبار و اشعار استفاده مىشود كه
نبوّت پيامبر صلی الله علیه و آله را تصديق كرد و همين مقدار در نجات او كافى است.
[1] ـ اسنى المطالب، صفحه: 10.