شيعه معتقد است تمام فضائل و نشانههاى پيامبرى در وجود شريف حضرت
ابوطالب علیه السلام ثبت بوده، و دارا بودن اين ويژگى خود نشانهاى بر نبوّت ايشان
مىباشد و همچنين معتقد است اگر شخصى صرفا ادعاى نبوّت كند پيامبرىاش
ثابت نمىگردد مگر زمانى كه از خصوصيات انبياء علیهم السلام برخوردار باشد.
آن چه در اين جا مشخص مىشود اين كه حضرت ابوطالب علیه السلام از جمله انبياء
الهى علیهم السلام است يعنى علم، عصمت، ميراث نبوّت، وحى و معجزه داشته، اما در
عين حال هيچ گونه رسالتى نداشتند، همچون پيامبر اسلام در چهل سال ابتداى
عمر شريفشان كه نبى بودند اما مبعوث به رسالت نشده بودند.
ضمن اين كه حضرت ابوطالب علیه السلام همچون ساير انبياء علیهم السلام از طرف خداى
تعالى موظف به يارى رسول خدا صلی الله علیه و آله بودند كه چون توفيق درك زمان ايشان را
داشتند بهتر از بقيه انبياء علیهم السلام به آن وجود شريف خدمت نمودند.