وَ كَانَت السِبَاعُ تَهرَبُ عَن أَبِى طَالِب علیه السلام فَاستَقبَلَه أَسَدٌ فِى طَرِيقِ الطَائِف وَ بَصبَصَ
لَه وَ تَمرغ قِبَلَه فَقَالَ أبُوطَالِب علیه السلام بِحَقّ خَالِقِك أن تُبِينَ لِى حَالَك فَقَالَ الأسَدُ إنّمَا أنتَ
أبُو أسَدِ اللّه نَاصِر نَبِى اللّه وَ مُرَبّية.[1]
يعنى: حيوانات درنده از ابوطالب علیه السلام فرار مىكردند تا اين كه شيرى در راه
طائف جلوى ابوطالب علیه السلام آمد و در برابر او خوابيد و دم تكان داد و كرنش كرد، پس
ابوطالب علیه السلام خطاب به شير فرمود: به حق آن كه تو را خلق كرد احوالت را براى من
بيان كن.
پس شير گفت: بدون شك تو پدر اسد اللّه و يارى دهنده رسول اللّه صلی الله علیه و آله و مربى
او هستى.
نمونههاى فوق بيان كننده اين مطلب است كه خداوند براى معلوم ساختن
منزلت جناب ابوطالب علیه السلام بر همگان، اين معجزات را به دست ايشان جارى نموده
است.
[1] ـ مناقب آل أبى طالب علیهم السلام لابن شهرآشوب، جلد: 1، صفحه: 27.