او مىگويد: مما يدل على ايمان ابى طالب علیه السلام اخلاصه فى الود لرسول اللّه صلی الله علیه و آله و
نصره له بقلبه و يده و لسانه و امره و لديه عليا و جعفرا علیهم السلام باتباعه و قول رسول
اللّه صلی الله علیه و آله فيه عند وفاته وصلتك رحم و جزيت خيرا يا عم فدعا له و ليس يجوز ان يدعو
رسول اللّه صلی الله علیه و آله بعد الموت الكافر و لا ان يسال اللّه خيرا.[1]
يعنى: از آن چه دلالت مىكند بر ايمان حضرت ابوطالب علیه السلام دوستى خالصانه و
يارى قلبى و عملى و زبانى او نسبت به پيامبر اكرم صلی الله علیه و آله است و اين كه دو فرزندش
على و جعفر علیهم السلام را به پيروى از پيامبر اكرم صلی الله علیه و آله امر كرد و رسول خدا صلی الله علیه و آله هنگام
مرگ او فرمود: اى عمو، صله رحم كردى به پاداش خير رسيدهاى و دعاهاى خير در
حق ايشان نمود. در حالى كه جايز نيست پيامبر خدا صلی الله علیه و آله براى كافرى پس از مرگش
دعا كند و از خدا برايش طلب خير نمايد.
[1] ـ الفصول المختاره، صفحه: 228.