ايشان در شرحى كه بر كتاب جوهرة التوحيد نوشته نقل مىكند: صحت حديث
عباس (كه ابوطالب علیه السلام در آخر عمر شهادتين را به زبان جارى كرد) نزد بعضى از
اهل كشف ثابت شده و به نظر اين علماء، اسلام ابوطالب علیه السلام بىايراد مىباشد.
خداوند متعال در ظاهر شريعت حال ابوطالب علیه السلام را مبهم و نامعلوم گذاشته به
خاطر اين كه دلهاى اصحاب را كه اسلام آورده ولى پدران شان كافر بودند آرام
بخشد، توضيح اين كه اگر خداوند توسط پيامبرش آشكارا ابوطالب علیه السلام را نجات
يافته اعلام مىكرد و پدران صحابه را كه كافر بودند در ميان عذاب معرفى مىنمود
(با توجه به اين كه صحابه از نظر ظاهر در رديف على علیه السلام بودند، وقتى پدر على علیه السلام
را نجات يافته و پدر خودشان را معذب به آتش دوزخ مىيافتند) دل هايشان
مضطرب و پريشان مىگشت، به همين دليل ايمان ابوطالب علیه السلام پنهانى بود.
بعضى مىگويند: اگر ابوطالب علیه السلام اسلام خود را اظهار مىنمود كفار با او
دشمنى كرده و او را با پيامبر اكرم صلی الله علیه و آله به قتل مىرساندند و نمىتوانست از
پيامبر صلی الله علیه و آله دفاع كند، لذا خداى تعالى حال او را مانند حال پدرانش (كه ايمان شان
مخفى بود) قرار داد، ولى در واقع او را نجات داد؛ زيرا او بسيار از پيامبر صلی الله علیه و آله يارى و
حمايت مىكرد.[1]
[1] ـ محمد و على و بنوه الاوصياء، صفحه: 255.